Cappuccino

Hebben jullie dat ook? Zit je op zaterdagmorgen lekker te slurpen aan je eitje bij het ontbijt, hoor je op de achtergrond een zenuwachtige Frank du Mosch op Radio-2. Ingetogen bijna overdreven verrast wordt hij aan de lopende band gebeld door idioten die dit zalige moment van de week komen verstoren met hun mening over spaties, spalken, wintertenen of vaginale winderigheid! Ik ruik plots iets aan m’n eitje, gelukkig schuift Gordon bij aan de keukentafel met tips over de liefde! Ik wordt niet goed!

Ineens zie ik die stapel met 30 rapporten opdoemen van die even zoveel ambtenarencommissies op tafel bij Pauw (Witteman heeft het even aan de prostaat, daar gaat z’n eigen bijdrage!), die ons uit de crisis moeten trekken. Van al die voorstellen word je onpasselijk, maar we moeten dat compleet anders interpreteren. Beschouw het maar als een soort menukaart, waaruit een volgend kabinet de gerechten kiest die ons worden voorgeschoteld. Een volgend kabinet moet binnen dit kader richting geven waarin Nederland zich de komende jaren economisch gaat bewegen. Maar of Nederland daarop zit te wachten, ik vraag het me af. Zeker als ik naar die bellers bij Cappuccino luister, die hebben wel andere problemen. Hieronder een serieuze bloemlezing uit de bel-onderwerpen:
1. Hoera, ze zijn er weer! De lentekriebels, je wil iedereen knuffelen! Als je niet meteen weet wat je met die gevoelens aan moet, denk dan eens aan contactimprovisatie. Iris weet hoe dat moet.
2. Het is alweer rokjesdag geweest, dus de benen mogen weer bloot en de hakjes mogen weer aan. Maar hoe doe je dat als je hamertenen hebt. Kom je daar dan ooit nog van af? Wenneke heeft de oplossing.
3. Hoe komt ze erbij, maar Linda had een droom: ze wilde graag zelf een kippenei uitbroeden. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het resultaat van haar surrogaatzwangerschap is te zien in een heuse tentoonstelling.
4. Negatief denken, zwaarmoedig denken, in problemen denken, allemaal gewoon niet doen. Positiviteit werkt stukken beter, we moeten leren omdenken. Simpel toch? Ik hoor jullie denken, ja ja, dat zijn allemaal vrouwen die met die kwats op de proppen durven komen. Nee hoor!
5. Ben je als vrouw slimmer wanneer je merkkleding draagt? Uit onderzoek is gebleken van wel. Volgens Jelle echter niet. Hij is een kei in het weerleggen van onderzoeken die over onze intelligentia gaan. Simpel, je zoekt iets uit, en Jelle zegt dat het niet waar is.
6. De ideale man heeft een kop van staal en ijzeren armen. Zelfs seks met een robot behoort in de toekomst tot de mogelijkheden is te lezen in het boek Experiment nl . Het enige risico dat je loopt is dat er af en toe een draadje los springt. Maar ja, die zowat leest heeft wel wat meer los zitten.
7. Een Peace of Cake is geen makkie, maar een lekker goedmaak-gebakkie van de Blijbrigade. Deze vrolijke club legt in heel Nederland ruzies bij met behulp van dit vredescakeje.
8. Ron houdt zich dagelijks bezig met poep en pies en daarmee is hij een regelrechte held van het riool. Alleen gooien wij thuis veel te veel troep door het riool, een drama voor het ondergrondse riool die alles afvoert.
9. Het is een beetje een taboe, maar ook bejaarden hebben een seksleven. Inclusief fantasieën, verlangens en afspraakjes. Twee jonge mannen verdiepten zich in het seksleven van oude mensen en maakten er een voorstelling over: Niet ver van je bed-show.
10. Zelf zal ik nooit bellen naar Frank du Mosch, maar ik heb wel een probleem. Wat is er in Gods naam mis met dit land en zijn bewoners. Het lukt me al lang niet meer om serieus te luisteren naar wat “de politiek”met ons voorheeft of zelfs onbewogen te observeren wat “de media” ons voorschotelt.

Maar hoe moet dat dan verder? Nou, zaterdag ga ik gewoon meedoen met een werpvijfkamp in Borken, is wel 300km rijden maar ver genoeg weg van Nederland. Degene die daar het verst gooit met de slingerkogel krijgt de meeste punten. Niemand die weerlegt dat het niet zo is, al helemaal niemand die sex wil met zo’n ding. Gewoon knallen met die kogel, weg met die frustratie, a peace of cake. En daarna? We hebben besloten ’n paar weken kennissen te gaan helpen in Frankrijk.

Even geen balken-ellende en geen cappuccino, gewoon zonder discussie een plat-du-jour met een lekker glas wijn.

Sterkte met de komende verkiezingscampagne en zeker niet bellen naar Frank du Mosch!

‘1 april’

In de Nederlandse politiek is elke dag ‘1 april’, maar in huiselijke kring houden we elkaar maar één dag per jaar voor de gek, toch? Ben jij er vandaag al ingetrapt? Wij Nederlanders denken heel chauvinistisch dat het iets te maken heeft met de inname van Den Briel door de watergeuzen op 1 april 1572, zoals blijkt uit een bekend gezegde: Op 1 april verloor Alva zijn bril. Maar helaas, ik moet jullie teleurstellen, want ook in grote delen van Europa doet men aan ‘1 april’ (Poisson d'avril - April Fool’s Day - День Дурака) en is het fenomeen al heel lang bekend in Amerika, Rusland, Australië en Noord-Afrika. Dus ook Duitsers doen wel eens pogingen, kijk maar eens op www.lampis.net. Het fenomeen 1 april wordt voor het eerst vermeld in een Franse bron in 1508. De eerste vermelding in het Nederlandse dateert uit 1539. De geschiedenis gaat dus tenminste terug tot het begin van de zestiende eeuw. De wijde verspreiding van het verschijnsel wijst echter op een eeuwenlange traditie. Over de herkomst van '1 april' zijn in de loop van de tijd uiteenlopende hypothesen opgesteld, die geen van allen tot een oplossing hebben geleid.

Men heeft bijvoorbeeld verklaringen gezocht in het wisselvallige aprilweer en parallellen gezien in de Germaanse mythologie of in de Bijbelse geschiedenis. In verschillende landen zijn ook wel nationale gebeurtenissen aangevoerd als begin van de traditie. Deze verklaringen, die waarschijnlijk ooit zelf als aprilgrap zijn verzonnen, leiden soms tot op de dag van vandaag een hardnekkig leven.

In meer serieuze historische onderzoeken heeft men vergelijkingen getrokken met grappenfeesten in de klassieke oudheid (lachriten in Thessalië en de Romeinse narrenfeesten, de Quirinalia), in het oude India (het Holifeest) of met middeleeuwse narrenfeesten, zoals carnaval, die allen in het voorjaar werden gevierd. Bewijzen konden echter niet gevonden worden.

Ik zal niet meedoen aan deze flauwe traditie, alhoewel! Voor alle snelle beslissers: Vanavond om 19:30 uur is op sportpark Vrijenbroek een ingelaste tweekamp kogelslingeren en gewichtwerpen. Doe je zelf niet mee, ben je geblesseerd of hou je niet van werpnummers, alleen maar komen kijken is ook zeker de moeite waard. De voor kogelstoten geblesseerde Rutger Smith geeft ook acte-de-présence. Zijn blessure belemmert hem niet om mee te doen aan deze tweekamp. Na de wedstrijd is in de kantine nog een niet te missen thema-avond “Sportblessures en Sportvoeding”. Rutger Smith neemt prominent deel aan de discussie, Lampis rekent ondanks de late aankondiging op een grote opkomst.

Tot slot nog een paar mededelingen. Begin april verschijnt weer de vertrouwde nieuwe baanranglijst allertijden (ATL) van de Nederlandse masters. Het A4-boekje (ruim 90 pagina’s) bevat de top-25 per onderdeel tot en met 2009 in 5-jaarklasse, alle medaillewinnaars van NK baan, NK indoor, NK cross, NK weg en de beste Nederlanders op alle Europese kampioenschappen en wereldkampioenschappen. Ook de laatste Nederlandse records, Europese records en wereldrecords van baan, indoor en weg staan erin. De prijs is € 10,--. Bestellen op giro 1371248 t.n.v. A.P.L. Peters te Oosterhout. Een mailtje naar aplpeters@versatel.nl met het adres van de besteller is handig. Informatie bij Ton op tel. 0162-454659.
En voor iedereen die nog eens wil terugkijken, het statistisch jaarboek 2009 is inmiddels te downloaden en in te zien op: http://www.atletiekunie.nl/upload/File/Statistiek/statistischjaarboek2009v1.0_2mar2010.pdf

De klok één uur vooruit

Dat betekent voor wedstrijdatleten dat het baanseizoen weer is begonnen. Voor ons was het eigenlijk nooit opgehouden, want 31 december was de laatste wedstrijd van 2009 in Hückelhoven en 6 februari was alweer het winterwerpen in Eindhoven. En inmiddels hebben vijf van onze werpersgroep aansprekende prestaties eruit gegooid, ik ga ze toch maar weer volgen komend seizoen.

Marijke en ik zijn ook weer terug van onze trektocht “op zoek naar de zon”. Dat is overigens super-gelukt, en enkele dagen geleden las ik in Reisdorf een berichtje van Henk van Bakel: “Jan van Hooft gaat 44 meter gooien in Übach-Palenberg”. Waarop ik Marijke heb voorgesteld ons reisschema iets te verleggen en dus stonden we zaterdagmiddag met onze camper op de grote parkeerplaats bij het sportparkje van SV-Rot-Weiss. Zo’n 40 werp(st)ers hadden zich gemeld en zo’n eerste wedstrijd in de lente is altijd gezellig. Handjes geven en “wie geht’s”, ik had alleen m’n ouwe schoentjes mee en het camperkloffie, maar ja, de kop is eraf.

Het werd een mooie wedstrijd met o.a. een nieuw Duits record voor de 75-jarige Peter Speckens: 42.98 meter! Jan van Hooft ervoer dat het ook wel eens kan tegen zitten en bleef steken op 39.69! Een troost voor hem, hij kan nog 15 jaar trainen om zijn prestatie te meten met Peter Speckens.

Marijke heeft een paar mooie filmpjes gemaakt en die zijn te vinden op Youtube, bekijk ze maar ‘ns, je kunt er misschien wat van leren. De goeie aan- én de foute af-leren. Tevens een eerste tabel met een overzicht van de prestaties van de werpersgroep totnogtoe.

Plateau van Langres

We staan op het plateau van Langres, en vanmiddag hebben we zelfs even op het randje gebalanceerd, het is echt een plateau. Camping la Croix d’Arles is goed uitgerust met mooie plekken, heel veel vakantiehuisjes, een groot zwembad, sauna, jacuzzi etc.etc.. Maar op dit moment wordt hij blijkbaar alleen gebruikt als overnachtings-camping voor de grijze golf of richting Spanje of op de terugreis, alles is dicht, behalve het sanitairgebouw. Vanaf vier uur druppelen de eerste campers en caravans binnen en gejaagd zoeken de soms ruziënde oudere echtparen een plekje, mooi om te bekijken vanaf je luie stoel. Scheve ondergrond en “waar-staat-de-zon” is niet belangrijk, niemand moppert als men ongegeneerd voor elkaars deur gaat staan. Er is plek genoeg maar iedereen kluit bij mekaar. Vanmorgen werden we wakker en keken verbaasd naar buiten: iedereen weg, alleen een Franse camper heeft nog alle raampjes dicht. Maar dat verandert snel, gordijntjes gaan open, de motor wordt gestart en rijden met die hap. De deur is niet eens open geweest voor de ochtend-plas, laat staan een wasbeurt! Wij twee zitten dan al buiten aan ons tweede kopje thee in de korte broek op ons gemak wakker te worden.
De nu lege camping daagt uit als trainingsaccommodatie, weliswaar verre van ideaal, maar hij ligt voor de deur. Het Zauberschnur kan om een verkeersbord en de warming-up begint onder toeziend oog van Marijke die langs de camper touwtje staat te springen. Uit stand kan ik kogel en discus doen, het werpgewicht met één draai. Na onze gezamenlijke training eerst de douche grondig schoonmaken voor gebruik, we hebben alle tijd. s’Middags maken we een fietstochtje naar de bron van de Marne. Fietsen in Frankrijk valt nooit mee, onze drie versnellingen blijken een factor 10 te weinig! Maar het is de moeite waard, op de buitenrand van het plateau staat uitgebreid informatie over deze bijzondere plek. De bron ontspringt uiteraard onderaan het plateau, dus moeten we heel wat trappen af. Onderweg lezen we de borden met informatie over het ontstaan en de historische gebeurtenissen. Onderaan loopt het eerste Marne-water vanonder uit het plateau, even een foto maken. Een stukje verder naar het Noorden ontspringt op vergelijkbare wijze “ôs eige Mooder Maas”.
We besluiten met een omweg terug te fietsen, maar zonder kaart door het verwarrende heuvelland natuurlijk erg dom. Door het kleine plaatsje Saintes Geosmes fietsen we over een “voie verte” toch wat ver weg van de RN974, dus moeten we de weg vragen. “Toch wel fijn dat we ons zo goed kunnen redden in het Frans”, slaat even later om in twijfel of we die vriendelijke dame wel goed begrepen hebben. We zijn de weg kwijt, maar met een hele lange omweg komen we uiteindelijk geheel op eigen kracht en intellect terug op de camping. Tijd voor de thee en “kijken wie er straks onze buren worden”. Morgen gaan we richting Reisdorf (Luxemburg), Tom-Tom zegt dat we dat binnen vier uur kunnen halen! Maar we nemen de tijd!

Cambrils

Moncofa is een aanrader, wij vonden het veel rustiger en natuurlijker dan Benidorm. Maar na een week wilden we verder, en op dit moment staan we alweer twee dagen op camping Playa Cambrils, hij ligt er aangeharkt bij onder de kaalgesnoeide moerbei-bomen, klaar voor het komende seizoen. Knalgroene groepjes halsband-parkieten met hun lange staarten vliegen schreeuwend boven onze hoofden. Het weer is stralend, we maken lange wandelingen en zitten “in de korte bôks” bij de camper. De Spanjaarden om ons heen richten hun vaste plek in, compleet met een vierkante aparte keukentent. We lachen ons te barsten met die hardop ruziënde echtparen!
Van Moncofa naar Cambrils zijn we over de A-7 gereden, een keurige “route nationale”, geen rotondes en gezellig dwars door Spaanse dorpen. Onderweg onze voorraden aangevuld bij een supermarkt! Langs de weg viel me een jongedame op, ze zat bij een van de uitvalswegen op een plastic stoeltje, we dachten nog “die is met een verkeerstelling bezig”. Stukje verder weer een jongedame, maar nu aan de andere kant van de weg, “die telt ongetwijfeld het verkeer van de andere kant”. Maar potdomme, daar zit er weer in, en nog een, het houdt niet meer op. “Heej, die draagt netkousen onder een wel erg kort rokje”, valt Marijke op, “volgens mij zijn dat hoertjes!”. We hebben ze niet geteld, maar vele tientallen langs een kilometerlang traject, vreemd!

Moncofa

Dit is wat we ons allebei hebben voorgesteld toen we een paar weken geleden wegreden uit Baarlo! Een rustige camping op 100 meter van het strand, we hebben internet en prima weer. Al twee avonden hebben we op de laptop naar Zoover gekeken en wat bleek: 200km ten Westen, Zuiden en Noorden is het nog steeds aan het winteren! En in Moncofa de komende twee weken een zonnetje en geleidelijk oplopende temperaturen. Ondanks dat zijn we allebei al nat geworden, maar dan van die ruige Middellandse Zee, eigen schuld dikke bult. Gisteravond stond ik de machtig hoge bulderende golven te filmen toen het zeewater mijn schoenen en broekspijpen omspoelde. Vanmorgen hebben we een lekkere ruige wandeling langs het strand naar Playa de Nules gemaakt over zand, kiezel, rotsblokken en plassen. Op de heenweg heb ik Marijke nog een stukje op m’n rug genomen om haar natte voeten te besparen. Terug hebben we het nog bonter gemaakt door over die grote blokken te klauteren vlak langs de rotskust waar die hoge golven met geweld tegenaan kletsen. En jawel hoor, ik hoor iets klateren en mopperen achter me, ik kijk om en Marijke is kletsnat van top tot teen. Dat maak je langs de boulevard in Benidorm niet mee, hihi!

Naast ons op de camping staat een (nog) ouder Duits echtpaar met een piepklein Eriba-tje. Even een praatje maken, ze staan al vanaf november hier en vertrekken eind maart “für die jährliche Ärtzte-Termine”. Heel trots vertelde hij dat ze tot half december “in die kurze Hose” hadden gelopen!

Voor onze camping Mon-Mar ligt een grote en lege parkeerplaats (ongetwijfeld is dat ’s zomers anders), die een ideale plek blijkt om te trainen. Dus heb ik al wat gerommeld met Zauberschnur, kogel en werpgewicht. Vanmorgen op het strand nog een grote platte steen gevonden, die gaan we straks uitproberen als discus. Zo slijten we hier onze dagen, Marijke zit in haar boek te lezen, vanavond eten we zuurkool met rookworst en morgen zien we wel weer.

Benidorm

Op zoek naar de lente met onze camper blijkt dit jaar een ingewikkelde klus. Boven in de Ardennen vlug even uitstappen voor een laatste foto in de halve meter dikke sneeuw? Op de eerste camping in Luxemburg werden we al gewaarschuwd door de eigenaar, de Sûr dreigt over te stromen. Nou ja, zo’n vaart zal het niet lopen, maar ‘s morgens regende het fors en de oever van de Sûr had zich verplaatst naar onze voorwielen.

Het bleef nog even slecht tot aan de Franse Alpen, de trui kan uit, strakblauwe hemel. Een beetje koud, maar ‘s avonds genoten van het schitterende uitzicht op de Pont d’Avignon met op de achtergrond de besneeuwde Mont Ventoux. Toch besluiten we door te rijden naar het Zuid-Franse Narbonne waar we een paar dagen op een mooie camping hebben gestaan. Ja, het waaide ontzettend hard, maar volgens de buurvrouw (en Vincent van Gogh) waait het daar altijd. Narbonne is een mooie stad met een rijke historie en een gezellige zondagmarkt. We hebben twee dagen gefietst en ik heb lekker kunnen trainen op een voetbalveldje.

Er werd gewaarschuwd voor een opkomende storm, dus moesten we maar weer eens verder naar het zuiden.De volgende stop was Sitges (Spanje), prachtig weer, lekker zonnetje, dus meteen een stevige wandeling langs het mooie strand. Maar potverdomme, ‘s nachts kletterde de regen weer op het gehorige camperdak. We zijn het even zat, de volgende dag gassen we stevig door naar Zuid-Spanje, Benidorm-here-we are! Volgens mijn zwager is het hier altijd goed weer en verdomd: strakblauwe hemel, lekker met de korte broek in de zon. We staan op een camping tussen (zure) sinaasappel-bomen. Het is verschrikkelijk druk op de camping, allemaal Engelsen en Nederlanders met een extreem hoog AOW-gehalte. We vinden een plekje bij Marijke’s zus Bertha en zwager Hans, die daar 8 weken staan te overwinteren met een delegatie van hun camperclub O&O!! In de verte vervuilen de (te) hoge appartementen-gebouwen van Benidorm ons vergezicht. Je gelooft het niet als je het niet meegemaakt hebt.

Benidorm is in de winter één groot bejaardentehuis met een overmate aan rollators en scootmobiels. Aankondigingen gebeuren in het Nederlands, er is een Nederlands gratis weekblaadje, zelfs een Nederlandse radiozender, een Nederlands medisch centrum mocht niet ontbreken, we kijken onze ogen uit.En als bijna logisch vervolg, zelfs de prijs voor een kop koffie is gelijk aan die in een Nederlands verzorgingstehuis: 1.25 euro (compleet met cake-je of een likeurtje). Ook wij slijten hier onze dagen met luieren, slenteren met de bejaarden over de boulevard, shoppen (ja, wij shoppen!?) en lekker eten.

Zelf koken? Ben je helemaal besodemieterd, voor 4.95 euro kun je er uitgebreid dineren. Een voorbeeld, bij een keurige chinees eten we tomatensoep en tsjap-tsjoi met nasi. Vooraf natuurlijk een bakje kroepoek met een rood dipsausje, daarbij nippen we aan een hele fles goed gekoelde witte huiswijn. Als dessert nemen we een kop koffie (Americano) en bij de rekening een borrel met een schaaltje rozijnen. Ooh ja, de rekening: 9.90 euro!! Ongelooflijk, je schaamt je bijna als je 10 euro op het bordje gladstrijkt, “het mag wel wat meer zijn” zegt Marijke!
Maar alsof de duivel ermee speelt, het gonst door Benidorm, er wordt slecht weer verwacht! Toch nog ’s middags even getraind, zelf de 10 hechtingen uit m’n been gehaald (stelt niks voor, oplichten met een pincetje, draadje doorknippen en eruit trekken, daar ga je toch niet voor naar een medisch centrum met allemaal ouwe zakken?). Vannacht heeft het weer de hele nacht geregend maar gelukkig was het vanmorgen droog. Afscheid genomen van Hans & Bertha, Klaas & Johanna en Bob & Ria, het was beregezellig maar voor ons is Benidorm toch teveel bejaarden-decadentie en te weinig ruig, onzeker en uitdagend.

Dus vanmorgen meteen de autoweg rechts laten liggen en een prachtige route door de bergen genomen. Dit keer voor de camper geen rotondes maar haarspeldbochten, achter elke bocht weer een nieuw schitterend vergezicht met mooie dorpjes omzoomd door olijfbomen en witte en roze bloeiende amandelboomgaarden. “Ben je nog niet moe?”, “Nee hoor”, en Benidorm vervaagt steeds meer aan de horizon, en dat laten we voorlopig ook maar zo.
Nu staan we moe en voldaan op een camping in Moncofa, 100m van de Middellandse zee. We hebben een wandeling gemaakt langs het (verlaten) strand, hier is het alleen ’s zomers druk. Lekker uit de wind van het zonnetje genoten.

Op het journaal hebben we zojuist gezien dat het verschrikkelijk tekeer is gegaan aan de Costa Blanca (Benidorm) en het heeft zelfs gesneeuwd aan de Costa Brava en Zuid-Frankrijk.

Hier heet het gelukkig Costa del Azahar, dat betekent “blijf zitten waar je zit en verroer je niet”.

Basaalcelcarcinoom

De camper staat voor de deur, Marijke heeft hem alweer compleet ingericht en ik ben mijn verantwoordelijkheid voor de buitenkant nog niet helemaal nagekomen. Morgenvroeg moeten we nog even laten kijken naar de afsluitdop van de watertank, dat stomme ding doet niet meer wat zijn benaming wel van 'm verwacht: afsluiten. Maar daarna kunnen we op pad, de route tot Zuid-Frankrijk is uitgestippeld (Reisdorf, Langres, Blaceret, Avignon, Narbonne). We verheugen ons erop en hebben afgesproken dat daar waar het weer prima is blijven we een paar dagen staan, maar we blijven op zoek naar de lente, desnoods tot Zuid-Spanje!

Vanmorgen eerst nog een kleine ingreep gehad in het ziekenhuis van Venray. Ik had een zogenaamd basaalcelcarcinoom en dat moest verwijderd worden. Dat is een vorm van huidkanker en bij mij was dat zichtbaar geworden als een rood vulkaantje op mijn rechter kuit. Stelde niet zoveel voor, ik hoefde alleen de rechter broekspijp op te rollen en op m’n buik op de operatietafel te gaan liggen. Verder had ik me een half uurtje leidzaam overgegeven aan drie zorgzame vrouwen, Marijke mocht ondanks tegensputteren niet mee. De dermatologe en operatie-assistente waren in een geanimeerd gesprek met elkaar gewikkeld, de ene was pas verhuisd en de andere was een verbouwing aan het plannen. De derde vriendelijke dame moest blijkbaar de communicatie met de patiënt (mij dus) verzorgen en zat aan het hoofdeinde. “ Ik zal voor u uittekenen wat er precies gaat gebeuren en als u pijn voelt moet u dat aangeven!”. Ze begon te schetsen en verontrust vroeg ik “zo groot . . !”. “Ja hoor, we hanteren een royale marge om het plekje om zeker te zijn dat we alles weghalen!”. Nou ja, wat maakt het uit, het doet geen pijn, ik heb stevige poten en zij zullen wel weten hoe ze dat varkentje moeten wassen. Achter mijn rug bespraken de twee vrouwen terwijl ze met mij bezig waren hoe je een grondige verbouwing aanpakt. Vraagt een van de twee:”Wat bent u van beroep?”. “Ik ben al vier jaar met pensioen, en van verbouwen heb ik geen verstand!”. Intussen voel ik aan m’n kuit dat ze al met het sloopwerk zijn begonnen. Onder het aanbrengen van de hechtingen: “Op 8 maart moet u terugkomen voor de uitslag en het verwijderen van de hechtingen”. “Dat dacht ik niet, want morgen gaan we voor ’n maand weg met de camper. Die dingen laat ik er wel in Frankrijk uit halen en voor de uitslag wil ik wel bellen”. Blijkbaar overval ik de drie dames want het wordt even aangenaam stil in het kippenhok. “Maak jij voor meneer een telefonisch consult en ja hoor, u kunt de hechtingen door een arts laten verwijderen, waar u ook bent”. Dat was ze ook geraden, stap twee van mijn zorgvuldig doordacht aanvalsplan gaat gelukkig niet door, het is geregeld.

Maar ter lering ende vermaak toch nog wat informatie over basaalcelcarcinoom, en het heeft nu eens niks te maken met kogelslingeren. Het basaalcelcarcinoom is de meest voorkomende soort kanker bij de mens. Het ontstaat meestal op veelvuldig aan de zon blootgestelde delen van de huid. Basaalcelcarcinoom zaait (vrijwel) nooit uit en is derhalve zelden levensbedreigend.

Er zijn verschillende soorten basaalcelcarcinoom, variërend van een onschuldig eczeemplekje tot wat grotere exemplaren met een lelijk kratertje in het midden. Mensen met een licht huidtype lopen het grootste risico bij overmatig blootstellen aan zonlicht basaalcelcarcinomen te ontwikkelen.
Het is goed te behandelen met diverse methoden:
- Chirurgie, dit is de 'gouden standaard' behandeling. Groot voordeel is dat de verwijderde tumor kan worden onderzocht door de patholoog, zodat bekend is of de tumor geheel verwijderd is. Bij mij hebben ze een zgn. ovaalvormige excisie gedaan. Het basaalcelcarcinoom wordt verwijderd onder lokale verdoving. Om de huid na het verwijderen van de tumor weer goed te kunnen sluiten wordt de tumor met een ovaalvormig stukje huid verwijderd. Er wordt altijd enkele millimeters marge genomen om er zeker van te zijn dat de tumor geheel verwijderd wordt. De randen van de operatiewond worden vervolgens naar elkaar toe gebracht en gehecht.
- Andere methoden zijn bestraling, curretage (wegschrapen), bevriezing, fotodynamische therapie of behandelen met Imiquimod crème.

Die laatste behandeling had ik afgelopen zomer niet erg succesvol ondergaan. Gedurende 6 weken moest ik 5 keer per week die Imiquimod crème smeren. Helaas bleek daarna met een punctie dat er nog kankercelletjes op mijn been zaten. Dus moest er alsnog operatief ingegrepen worden. Het feit dat zich bij mij een basaalcelcarcinoom heeft ontwikkeld is toch wel een teken dat de huid al veel zonneschade heeft opgelopen. Ik heb never nooit gesmeerd met zonnebrandcrème, dat zullen we dus nu maar gaan veranderen. Vanaf nu een goede zonnebrandcrème, beschermende kleding (petje niet vergeten!) en vermijden van de felle zon op de heetste momenten van de dag (in de zomer tussen 11:00 en 16:00 uur).

Dat geldt trouwens ook voor jou, zo’n ingreep stelt niks voor maar voorkomen is beter dan . . . goed zo!