Status Quo na Zomerreces

Vinden jullie dat ook zo erg, de Tweede Kamer moest wat vroeger terugkomen van vakantie, de Muppet-show gaat immers weer beginnen, good-old Ruud Lubbers opende het bal, goed gedaan master Ruudje. Vooral voor links bleken de druiven zuur te zijn, een vinnige Femke Halsema scheldt een gehoorzaam zwijgende Geert Wilders uit voor vuilspuiterij, hakkelende Job Cohen constateert dat steeds meer mensen zich in toenemende mate zorgen maken over het buitensluiten en de achterstelling van moslims en een te grappige Emile Roemer is niet blij met de beoogde schaduwpremier. Ook voor politici is het overduidelijk moeilijk omgaan met de dictatuur van de meerderheid, en links snapt dus echt niet waarom de PVV zoveel zetelwinst heeft behaald.

Het is dus duidelijk, de vakantieperiode is (bijna) voorbij, en voor ons werpers betekent dat: de tweede golf baanwedstrijden komt er weer aan. Niet dat dit voor Jan, Frans en mij zoveel verschil maakt, we voelen ons toch altijd lekker buitengesloten, maar vanmorgen bij een oefenvijfkampje moesten we toch even kijken hoeveel achterstelling we nog hebben. Alexander Pechtold had beter met ons kunnen meegooien vanmorgen, hadden we hem kunnen leren hoe je nederlagen waardig draagt.

Terug naar vanmorgen, op bijgaand filmpje is duidelijk te zien dat het nog een stuk beter moet met gewichtwerpen, niet pompen, niet op de plaats draaien en opstrekken bij afwerpen!!! Ik heb het zelf opgenomen, dus helaas is niet te zien hoe ik toch weer 17 meter heb geslingerd. Wat vooral belabberd ging bij alle drie, was toch wel speerwerpen. Een ding weten we nu zeker, vóór de komende werpvijfkampen nog een paar wedstrijdjes of een paar keer serieus trainen met de speer. Voor de geïnteresseerden hierbij ook nog de individuele uitslagen van de vorige oefenvijfkamp van mei en die van vanmorgen.

Op z’n Grieks of toch maar niet ?

Komende maand zijn we weer back-in-athletics, we zijn weer thuis en gaan ons voorbereiden op een werpvijfkamp in Stekene! En de beste voorbereiding doe je niet alleen met trainen maar vooral met kleine wedstrijdjes en ik heb er al een paar uitgezocht voor de komende weken.

Marijke en ik hebben afgelopen weken als een stelletje zigeuners rondgezworven door het voormalige Oost-Duitsland. Een mooi land met een herkenbare historie en een ongerepte natuur. Tijdens onze reis een paar keer goed kunnen trainen, er liggen immers (vervallen) sportparken genoeg. Die zetten je onder dat trainen overigens wel aan het denken, vóór 1990 was de voormalige DDR opvallend en verdacht goed met atletiek. Maar tegenwoordig lijkt het wel, nu het niet meer moet, doen we het ook maar niet meer. Ja, wat moet ik daar van denken, wat vinden jullie ervan.

Ook heb ik me nog eens door een dik boek Griekse mythologie heen geworsteld. Ondanks die worsteling echt de moeite waard om je nog eens in die letterlijke wirwar van Griekse mythen en sagen te verdiepen. Het zijn ongelooflijke verhalen over goden, halfgoden en de interactie tussen goden en mensen. De mythologie levert de meest fantastische verklaringen over het ontstaan van de wereld, de hemellichamen, sterrenbeelden, de mensen, de goden, ziekten, leven en dood, natuurverschijnselen en de oerelementen aarde, water, vuur en lucht. Maar ook over haat, liefde, trouw, ontrouw, overspel, goed en kwaad. Het vormde de basis van het geloven en denken van de oude Grieken. Daarbij werden stambomen van zomaar aangewaaide goden en oudere godheden, soms uit andere culturen zoals Anatolië en het oude Mesopotamië en Egypte, zomaar omarmd, opgenomen en ingepast, nieuwe mythen gecreëerd om die inpassingen te verklaren, werkelijk waar, hoe verzonnen ze het. Ook oude bijna vergeten historische gebeurtenissen werden tot mythe verheven, zoals die van de Amazonen, of werden in mythevorm overgeleverd. Onvoorstelbaar, wat hadden die oude Grieken een ongebreidelde fantasie, en verdomd, voor werkelijk alles vonden ze de meest ingewikkelde verklaring.

Uiteraard ligt ook in dat oude Hellas de bakermat van de atletiek, en daar ligt dan tevens ook zo’n beetje de verklaring van mijn belangstelling. Ik heb al die oude historische plekken en stadions al eens eerder bezocht, en ook die lagen er net als in Oost-Duitsland verdomde verlaten en desolaat bij. En ook Griekenland is overigens al heel lang geen hoogvlieger meer in de atletiek. Vanaf dat Zeus zich niet meer laat zien op de Olympos “doen ze het blijkbaar ook maar niet meer”.

Het zijn volgens mij zeker geen toevalligheden dat “te” veel verhalen uit de Griekse mythologie “te” veel lijken op verhalen uit het oude en nieuwe testament. Alleen vertelde Homerus zijn prachtige mythes, sagen en verhalen uit lang vervlogen tijden al in de 8ste eeuw vóór Christus. Misschien toch een aansporing om de volgende reis toch nog maar eens Darwin te gaan lezen “On the origin of species by means of natural selection”. Je weet wel, over de evolutietheorie, de rechtlijnig natuurwetenschappelijke verklaring voor de evolutie van het leven op aarde. Het beschrijft het proces waarbij erfelijke eigenschappen binnen een populatie van organismen veranderen in de loop van de generaties als gevolg van genetische variatie, voortplanting en natuurlijke selectie.

Misschien hadden jullie dat niet van mij verwacht, maar zo zit ik dan wel eens op een doodstille camping onder een indrukwekkende sterrenhemel bij een stevige borrel te mijmeren over Zeus, Herakles, Homerus, Jezus Christus, Charles Darwin, Walter Ulbricht . . . en onze eigen Jan-Peter.

Ja, en als je daarbij ook nog over het geloof gaat nadenken, wie moet je dan nog geloven. Die Grieken wisten het allemaal te mooi bijeen te fantaseren, de Bijbel heeft ook wat veel van die sterke verhalen, Darwin lijkt me ongelezen al logisch. Die mythen en sagen, leuke verhalen maar daar geloof ik niks van, die Bijbel blijft voorlopig nog wel even voor tweedracht zaaien, en om nu nog op mijn leeftijd nog eens te beginnen met voortplanting en genetische variatie? Dat stadion (of is het stadium) is inmiddels ook vervallen, en “nu het niet meer moet, doen we het ook maar niet meer”.



Maar wat die Zeus en die berg Olympos betreft, die houden we erin, de komende weken met m’n sportmaten op zoek naar wat modernere stadions waar we kunnen werpen, stoten en slingeren.

Wel eens van Sembzin gehoord?

Voor gepensioneerden is het niet zo slim om in het hoogseizoen met vakantie te gaan, het is duurder en véél te druk met al die gezinnen met kleine kinderen en blaffende honden. Maar ja, in juli-augustus zijn er weinig wedstrijden, het was bloedheet en de camper stond toch maar voor de deur. “Misschien is het aan de Oostzee wat frisser”, zei Marijke. We zijn nu twee weken onderweg, en al twee weken boven de 30⁰C. Via Beerta, Bleckede, Lüneburg, Ratzeburg kwamen we in Neukloster, vlakbij de Oostzee aan de Neuklostersee. Er was geen plek op de campings aan de Oostzee, “vielleicht noch für ein Handtuch am Strand” grapte een Duitser. Maar Neukloster is geen straf, het ligt in een schitterende omgeving, we stonden 50m van het water, wat wil je nog meer. Ooh ja, een sportpark, even zoeken en het kleine dorpje blijkt een heus atletiekstadion met sintelbaan te hebben. Wat wil je ook, we bevinden ons in de voormalige DDR!

Naast de camping ligt een ogenschijnlijk verwilderd bos, in een verloren moment even op inspectie, en verdomd. Daar lagen een vierbaans sintelbaan van 100m, twee verspringaanlopen en drie naast elkaar liggende kogelringen. Overwoekerd met onkruid en het beton was verweerd. Ze waren al (20?) jaren niet meer gebruikt, dus dat werd weer eens tijd. Lekker een paar keer getraind met kogel, discus en werpgewicht. Of het nu lag aan die (historische) omgeving, het Lübzer bier of het warme weer, ik weet het niet, maar het ging fantastisch. Ik zal niet opscheppen maar het werpgewicht vloog wel naar 18 meter!

We hebben de Oostzee definitief afgezworen en zijn gisteren vertrokken naar de Mecklenburgische Seenplatte, een prachtige streek niet ver van Polen. Die eerste camping aan de Plauer See dat was werkelijk niks, de tweede in Waren zat mudvol, maar Marijke had onderweg een alternatief gespot dat niet in de ons beschikbare gidsen stond. En zo staan we nu in Sembzin aan “die Müritz”, het grootste binnenmeer van Duitsland. Je hebt er méér dan twee dagen voor nodig om er omheen te fietsen. In Sembzin is een kleine camper-/caravanplek, 16 plaatsen en als je s’avonds voor méér dan 23 euro verteert, dan sta je er voor niks. Anders betaal je 8 euro, inclusief het zwembad!!

Het is wel een echt toeristische streek, en wat opvalt, 99% Oostduitsers, een verdwaalde Zwitser en wij dus. Waar ligt dat aan? Het is er toch erg mooi, niet duur, een beetje heuvelachtig, je kunt er dus goed fietsen, het barst van de meren waar je prima in kunt zwemmen. Mooie, maar vaak vervallen, vakwerkboerderijen en wat triestig aandoende dorpjes. De binnenwegen zijn vaak slecht en soms éénbaans met om de 100 meter een inhaalstrook. Alleen de mensen zijn erg stug, soms een beetje lomp en heel zelden spraakzaam. Vanmorgen kregen we overburen, man, vrouw, zoon en hond. De man had moeite om z’n caravan op de juiste plaats te krijgen, dus ga ik de simpele ziel helpen nietwaar! Werkelijk, ik duw me te pletter voor die vent, zeg nog “bitte” tegen hem, maar iets terugzeggen, ho maar. Vervolgens wordt er uitgepakt, de hond zoekt de rust van onze camper op en de man besluit ook maar zijn tuinstoelen aan ons toe te vertrouwen. Ze gunnen je geen blik waardig, de voortent wordt opgezet, en jullie raden het al, de scheerlijnen worden (bijna) aan onze camper bevestigd. Wat doe je dan? Je bent gast in dit land en je wil geen ruzie maken. Misschien heeft hij de uitruil socialisme versus flexibiliteit niet goed begrepen? Dus besluiten we maar onze camper naar een rustiger plekje te verplaatsen. Met: “So, jetzt haben Sie noch etwas mehr die Freiheit!”, neem ik afstand van de Ossies en de man lacht me warempel vriendelijk toe.


Nu vraag ik me toch af, heeft dit iets te maken dat hier zo weinig buitenlandse toeristen zijn, of is het voor die vervelende gepensioneerden gewoon niet zo slim om in het hoogseizoen met vakantie te gaan.

Vakantie aan de Elbe

Soms heb je dat, dan versmelten geplande vakanties in genieten van het heden met flash-backs van onze bijna vergeten geschiedenis-lessen. Niet dat je dat opzoekt, nee, het overkomt je gewoon. En als ik dat nu overdenk is dat dubbel genieten van je vakantie, en een zoektocht naar respect in het verleden.

We staan in Bleckede aan de Elbe, de voormalige grens tussen Oost- en West-Duitsland. Gisteravond zaten we nog op een bankje op de dijk, te genieten van de ruige uiterwaarden van de Elbe en een mooie zonsondergang, Marijke onderbreekt de stilte: “Heej, zwemt daar niet iemand?”. Had ze beter niet kunnen zeggen, want vannacht had ik een droom, we zaten aan de Elbe en we zagen een man de snelstromende rivier over zwemmen. Hij strompelt aan wal, hij is geheel en keurig gekleed, kletsnat sleept hij zich naar het dichtstbijzijnde struikgewas! Dromen zijn niet altijd bedrog, ik zag in mijn droom een Oostduitse vluchteling, hoeveel zullen hier hun leven gewaagd hebben om naar het vrije westen te vluchten?

Vanmiddag hadden we een gesprek met een gezinnetje uit de voormalige DDR, vader, moeder, zoon van 11 en dochter van 13. De vader knoopte het gesprek met ons aan. Ze maakten een fietstocht van 700km van Cuxhaven door het vrije verenigde Duitsland naar Dresden. Onder het gesprek verzuchtte de man:"Wir haben unser Kommunismus eingewechselt für die jetzige Flexibilität”. Hij kijkt me vragend aan hoe ik daar over denk, maar ik zwijg begripvol. Hij zwijgt ook en ik doorbreek in mijn beste Duits: “Nicht jede Veränderung ist eine Verbesserung”. Het Oostduitse socialisme is terecht ter ziele gegaan, daar waren we het roerend over eens, maar het vrije westen heeft het sociale gedrag, zelfs het sociale denken, naar de klote geholpen. “Das neue Amerikanismus zwingt uns ja auch, oder . . . . “.

Onderweg van Baarlo naar Bleckede hebben we overnacht in Beerta, op een kleine SVR-camping. Beerta ligt helemaal in het NO-puntje van Nederland, het was er verschrikkelijk noodweer geweest maar dat hebben we allemaal gemist (gelukkig maar). In Finsterwolde en Beerta is de CPN (Communistische Partij Nederland) ontstaan en heel lang actief geweest. We hebben er wat rondgewandeld en je kunt je dat goed voorstellen als je die kleine armoedige dorpjes met piepkleine tegen elkaar aanleunende arbeiderswoninkjes ziet. Buiten de dorpen liggen op respectabele afstand van elkaar ontieglijk grote landerijen met statige prachtige woonboerderijen met schuren zo groot als kathedralen, je verafschuwt nu nog die verschillen en voelt met terugwerkende kracht de walging van die keuterboertjes tegen het grootkapitaal.
Maar alle communisten op ’n stokje, Bleckede in Nedersaksen is werkelijk schitterend. We hebben een prachtige camping in Radegast gevonden, beheerd door Nederlanders, middenin een natuurgebied met veel ooievaars en kraanvogels. Op 50 meter van de camper staat een ooievaarsnest met drie jongen, de ouders zijn de kuikens aan het leren hoe ze moeten vliegen. Aan Marijke heb ik dus even geen kind! We hebben lekker langs de Elbe gefietst, helemaal niet toeristisch, prachtige natuur, schitterende vakwerk-boerderijen, echt een aanrader. Toch blijven we hier maar een paar dagen staan, we willen nog een nachtje in Lüneburg op een camperplek gaan staan om de stad te bezoeken. Daarna ergens naar de Ostsee-Küste, het weer blijft goed hebben we begrepen. En de mensen hier zijn heel vriendelijk, ze worstelen erg met en vertellen graag over hun gespleten verleden.

Ooh ja, sinds 1992 bestaat er in Nederland de NCPN (Nieuwe Communistische Partij Nederland). In hun manifest staat dat ze streven naar een socialistische maatschappij zonder uitbuiting en onderdrukking, zonder onrecht. Naast het doel van opheffing van de sociale ongelijkheid staan evenzeer de idealen van vrijheid, democratie, de strijd voor zelfstandigheid en gelijke rechten voor vrouwen, en strijd voor herstel van het natuurlijk milieu hoog in het vaandel. Als je socialistisch nu eens vervangt door sociaal . . . . niks mis mee, toch?

Ik zie een keurig geklede man ploeterend zwemmen in de Hofvijver in Den Haag, kletsnat klautert hij uit het water en gaat wanhopig op zoek naar de hoeksteen van de samenleving.

Avondwedstrijd HAC-Helmond

Afgelopen donderdag 8 juli was weer heet en de dag ging geleidelijk over in een van die prachtige zwoele zomeravonden. Voordat we een paar weken naar de Ostsee gaan nog één keer op wedstrijd. Meer dan 40 werpers waren tussen het WK-voetbalgeweld op de avondwedstrijd van HAC-Helmond afgekomen. Daaronder een 13-tal regionale werp(st)ers van, variërend van B-junior tot M60, onder aanvoering van onze trainer Wim Coenen. De prestaties van Wim hadden duidelijk te lijden onder de aandacht voor zijn pupillen. Maar aangemoedigd door de meegereisde supporters werd het toch weer een geweldige wedstrijd. Er waren in het programma naast loop- en springnummers ook een drietal werpnummers: kogelslingeren, kogelstoten en discuswerpen. De beste twee onderdelen telden mee in de eindrangschikking van een tweekamp.

Het was geweldig om het enthousiasme te delen met ons clubje bij Swift. Ik verheug me nu al op de volgende gezamenlijke wedstrijd, want in die ring moeten ze die zenuwen de baas blijven en echt presteren, heel anders dan gewoon-maar-trainen. Alain Dijkstra verzuchtte toen hij het atletiekveld rondkeek:"Heej, da's vreemd, dit is de eerste wedstrijd dat ik niet hoef te sprinten!". Ik had daaraan willen toevoegen:”Ja ja, atletiek is meer dan lopen alleen”. Maar ik moet ook eens mijn mond kunnen houden en gewoon genieten van die jongelui die serieus bezig zijn samen met Wim om zover mogelijk te gooien.

Lieke Keunen, een B-meisje van Helden-Atletiek, traint nu een paar weken met ons mee. Ze heeft veel aanleg als werpster, is goed gemotiveerd en geniet zichtbaar van de inspiratie binnen ons groepje. We hebben haar drie dagen geleden geleerd hoe ze een slingerkogel moet vasthouden, voorzwaaien en wegsodemieteren. In Helmond had ze haar vuurdoop met kogelslingeren, en nog wel met mijn handschoen. Lieke kwam uit stand tot een meer dan uitstekende 24.22m. Ik waag me nu zelfs aan een voorzichtige voorspelling, als Lieke zich bij ons aansluit en een winter meeslingert doet ze volgend jaar mee om de prijzen. Misschien dat ik nog eens kan zeggen:”Ze gooide haar eerste wedstrijd met mijn handschoen”.

Marijn Horstermans staat naar ons kogelstoten te kijken en krabt zich achter de oren. “Wat heb je gestoten Marijn?”. “Zes maeter viëftig!”. “Klasse gedaan, daar kun je de komende wedstrijden op voortbouwen!”. “Det ving ig aug”. Zijn oudere broer, die al wat langer op atletiek is en al beduidend verder stoot, knikt bemoedigend.

Bij de Masters met discus was er een felle onderlinge strijd, weliswaar ruimschoots gewonnen door Jan van Hooft (43.48m). Maar daarachter was het spannend, Wim Coenen-37.92m, ikke-37.80m, Jacques Janssen-37.73, Henk van Bakel-35.55m en Frans Klep-33.88m!! Het kogelslingeren ging alweer een beetje verder, vorige week 42.49m, nu kwam ik tot 42.72m, netjes toch? De wedstrijd werd gewonnen door Wil van Uijthoven, die met bijna vijftig meter (49.50m) een persoonlijk record gooide.

Met kogelstoten werd het al een beetje donker, om kwart voor elf was de wedstrijd voorbij en konden we het terras opzoeken. Met z’n twaalven werd het weer een gezellig kringgesprek over atletiek, en de Moreeke zorgde dat de sterke verhalen er makkelijker uit kwamen. Het was alweer vrijdag toen de laatsten van ons sportpark Molenven verlieten. Complimenten aan HAC, de wedstrijden verliepen uitstekend (mede dankzij de "bordjes", sectorlijnen en de kleinere groepen), we hebben volop reclame gemaakt voor de Douwe-Smit-Trofee (30 oktober) en . . . . . het gaat geleidelijk aan weer beter met de werpnummers, schitterend . . . . . . , met dank aan SWIFT, HAC, Wim, Lampis etc. etc. . . . . . .

Komende drie weken geen atletiek, maar genieten van onze camper en hopelijk mooie rustige campings. Het werpgewicht, de kogel en discus gaan mee, want 28 augustus ligt de volgende uitdaging: de werpvijfkamp van Stekene.


Ooh ja, vanaf nu kun je een reactie plaatsen onder mijn berichten. Moet niet, maar voor diegene die dat wil, bestaat daar nu de gelegenheid voor. Ook mijn trouwe volgers kunnen zich nu aanmelden . . . . .

De mussen vallen van het dak . . . .

Afgelopen week was het met die temperaturen van +30⁰ eigenlijk te heet om te trainen. Nee, het kan nog erger, we hadden beloofd vrienden te helpen met verhuizen. Onze camper konden we stallen op camping “Am Birkentor” in Schwanenberg. Werkelijk een aanrader, ’s morgens liggen ongevraagd en onbesteld de verse broodjes voor de deur. Met de fles water binnen handbereik hebben we ons door de week geworsteld om mee te helpen alles schoon te krijgen, ramen te wassen, vloerbedekking te leggen en de meubels en ingepakte dozen op de juiste plaats te krijgen. Ik heb (buiten Carnaval) allang niet meer zoveel gedronken en zoveel T-shirts kletsnat van het zweet moeten wisselen. De mussen vielen van het dak, de honden hadden de tong op de grond liggen . . . . en gezellig was het!

Maar “voor-het-geval-dat” ligt onderin de camper altijd mijn gereedschap om op elk moment met een werpvijfkamp mee te kunnen doen. We lazen in de krant dat er s’avonds een Rasenkraftsport-wedstrijdje was in Hückelhoven, nou dat moesten we dan toch maar doen. Slechts een twaalftal atleten had de hitte getrotseerd en zich gemeld bij Hans Fischer “im Schatten unter den Baum”. Inschrijfgeld hoefden we niet te betalen gezien de zware omstandigheden. De juryleden moesten geregeld wisselen op het kurkdroge gravelveld. Maar ondanks, misschien wel dankzij de hitte, liep het erg goed met kogelslingeren. Zes pogingen kregen we, en alle zes tussen de 41.53 en 42.49 meter, mijn beste van het seizoen. Het tweede onderdeel, gewichtwerpen, heb ik voor het eerst gedaan met twee draaien, en dat ging niet verkeerd. We kregen vier pogingen met afstanden tussen de 16.23 en 16.71 meter. Nog een beetje weifelend, maar even doorgaan met trainen dan zit de 17 meter er dit jaar nog in. Als toetje was er ook nog Steinstossen, voor mij betekent dat een stalen kubus van 7½ kilo éénarmig wegstoten, hij kwam toch nog 9.82 meter ver in de zandbak, net geen 10 meter. Bij controle blijkt dat ik hiermee in de top-5 van de Deutscher Rasenkraftsport- und Tauzieh-Verband e.V. zou komen!!

Komende maandag gaan we trainen in Roermond en komende donderdag de (voorlopig) laatste wedstrijd. Met de hele bubs van 11 werp(st)ers gaan we naar HAC Helmond, hartstikke leuk hoe het werpen in Roermond weer gaat leven!

Democratie is de dictatuur van de meerderheid

Misschien onbewust maar onmiskenbaar vaak genoeg aan den lijve ondervonden. Vroeger in onze jeugdjaren, bij het spelen op straat was het al zo: “Wat zullen we gaan doen: voetballen of verstoppertje spelen?”. Als de wederzijdse argumenten niet erg overtuigend bleken, of er meer natuurlijke leiders waren die het met mekaar niet eens werden dan was daar altijd dat laatste redmiddel: “De meeste stemmen gelden”. Dat gaf een goed gevoel voor de winnaars en even doorbijten voor de verliezers. Sommigen vonden dat te vervelend en dropen af naar huis. Dan nog liever Mam helpen in de tuin met onkruid wieden dan tegen die stomme bal aanschoppen. Het volgende ritueel was dat er ook nog “partijen” gekozen moesten worden. Twee aanvoerders mochten om beurten iemand kiezen uit de groep. Uiteraard werd de beste voetballer het eerste gekozen, en ik kan er niks aan doen, ik had altijd medelijden met degene die niet meer gekozen hoefde te worden maar als “vijfde rad aan de wagen” zich met gebogen hoofd bij de laatste groep voegde. Niet altijd even leuk, zeg maar bijzonder lullig, maar dat was mijn eerste kennismaking met democratie is de dictatuur van de meerderheid.

Daar was ik gisteren onder het trainen aan het denken. Ik was alleen aan het klojen op mijn eigen trainingsveldje bij Scheuten Glas, het was eigenlijk te heet om te trainen, ik had een stoeltje meegenomen en een fles water stond er langs. Onderweg er naartoe in de auto schaterde de radio dat de formatie in de tweede fase terecht was gekomen. Het CDA wilde niet aansluiten bij VVD en PVV, de PvdA wilde niet meewerken met een middenkabinet met VVD en CDA, en Rutte voelde weer niks voor Paars+ met PvdA, GroenLinks en D66. Een informateursduo van VVD en PvdA moet nu met de andere drie “partijen” (CDA, GroenLinks en D66) proberen een centrumkabinet te bekokstoven. De grote winnaar PVV met 24 zetels is sluw en geslepen terzijde geschoven, de SP met 15 zetels wordt in het spel zelfs compleet genegeerd! Meer dan 25% doet niet meer mee, ze zijn blijkbaar geen vriendjes met het beoogde meerderheidsblok. Ik hoor Femke, Alexander en grote verliezer Maxime in de verte alweer victorie kraaien. Want zij zijn immers uitverkoren om Marc en Job aan de meerderheid te helpen. De rest kan Mam gaan helpen met onkruid wieden in de tuin. Want democratie is de dictatuur van de meerderheid.

Intussen gaat het ongemerkt prima met trainen, het gevoel dat het landsbestuur in uitstekende handen wordt gekonkeld geeft extra adrenaline. De kogel, de laatste weken een zorgenkindje, gaat naar 12½ meter. Het kogelslingeren gaat perfect vandaag en zoeft door de ijle lucht naar 43 meter. Discus gaat niet zo goed, ik wil persé die draai erin krijgen met die perfecte stap naar voren. Maar ja, tegen de tijd dat de formatie is afgerond komt dat wel goed. Trouwens, waarom sta ik hier te gooien op een stoffig industrieterrein vanaf de verharde weg? Geregeld moet ik pauzeren om weer een vrachtauto voorbij te laten gaan, om twee uur is ploegwissel bij Scheuten Glas en een verdwaalde Duitser vraagt me hoe hij “zum Rosendorf Lottum” komt. Och ja, het is waar ook, ik ben zelf opgestapt bij die plaatselijke atletiekclub. We waren met een handjevol werpers zwaar in de minderheid. En oppositie voeren tegen 97% sjokkende draaikonten is een vergeefse strijd. En met dit veldje bij Scheuten Glas is toch ook niks mis mee, af en toe een beetje onkruid wieden. Onze samenleving steekt oneerlijk in elkaar, zelfs bij atletiekverenigingen is democratie de dictatuur van de meerderheid.

Mijn gewichtwerpen gaat geweldig goed dit seizoen, 1ste Nederlands kampioen, al twee keer bijna 17m gegooid, maar wel mijn Nederlands record kwijt. We geven de strijd niet op, heb besloten de krachttraining wat te intensiveren en ondanks een slechte knie toch maar eens twee draaien uitproberen. Die twee draaien lukken warempel goed, dat is kicken! Na afloop nog even uitpuffen op mijn stoeltje, genieten van het mooie weer, het laatste water opslurpen en terug naar huis.

Marijke is ook net klaar met het onkruid wieden tussen de tegels, een vreselijke klus. Moe maar voldaan puffen we uit in de schaduw op een luie stoel bij een kop thee. “Doe jij vanavond koken?” vraagt Marijke. Een korte stilte ontstaat, want eigenlijk houdt deze vraag een opdracht in. Heel even speelt nog door mijn hoofd “maar democratie is toch de dictatuur van de meerderheid?”. Maar ze heeft gelijk, in een normale en goede samenleving is het logisch dat je de lusten en lasten samen deelt. En dat de een de ander ook de vrijheid geeft om dingen te doen die de ander leuk vindt. Dat is democratie, in onderling goede verhouding regelen dat iedereen “zijn ding” kan doen. Niet de meerderheid bijeenschrapen om de minderheid te pesten en je wil opleggen.

“Natuurlijk schat, ik kook vanavond”.

Dromen komen uit

Al ruim 14 jaar heb ik af en toe vóór een werpvijfkamp diezelfde nare rotdroom: “drie keer ongeldig gooien”. En gisteren in Sint Niklaas (B) was het zover, ik begon goed met de werpvijfkamp, kogelslingeren 41.94m, mijn beste jaarprestatie. Kogelstoten gaat met de week slechter. Afgelopen NK-indoor stootte ik 12.59m, de eerste werpvijfkamp 12.45m, vorige week met het NK-masters 11.75m en gisteren 11.47 meter!! Dat is ontzettend ergerlijk, want ik doe zo verschrikkelijk mijn best om de aanwijzingen op de training om te zetten. Maar blijkbaar met tegengesteld resultaat. Nadat iedereen klaar was heb ik die kogel nog een keer bij z’n nek gegrepen, erop gespuugd en gewoon “op mijn manier” weggesodemieterd . . . . ruim 12 meter.

Een dag vóór de wedstrijd had ik met Frans op het strand getraind, vooral discuswerpen “uit stand” tegen de wind in ging perfect: 39 meter, dat was echt genieten! En die afstand klopt want die Frans kennen, weten dat hij op 5cm nauwkeurig afpast. Met dat klote-verhaal van kogelstoten in m’n kop begin ik nu met discus. Ik gooi weinig in, één keer uit stand, een keer met draai 37 meter, de wedstrijdpogingen kunnen wat mij betreft beginnen. Maar ja, discuswerpen is een denksport, je moet iets naar links gedraaid in de ring gaan staan, arm goed achterhouden, op beide voorvoeten de draai ingaan, linker schouder rechtop naar het midden draaien, op de rechter-voorvoet naar het midden stappen, snel met links doordraaien naar 5 voor 12, arm achterhouden, vooral achter blijven kijken, snel de rechtervoet indraaien, heup inzetten, de armzwaai inzetten en blokkeren! Hèhè, eigenlijk allemaal teveel voor een 63-jarige om dat in de goede volgorde gecontroleerd in twee seconden uit te voeren, en volledig gedesoriënteerd vliegt de discus links buiten de sector! Potverdomme, maar ja ik gooi nooit drie keer ongeldig. Ik krijg van de goedbedoelende toeschouwers 27 elkaar tegensprekende fouten toevertrouwd die ik zeker in de tweede poging niet moet maken. Het gaat dan ook bijna goed, ik vergeet alleen m’n rechtervoet in te draaien en m’n heup in te zetten en “kling-klong” pijnigt de discus de rechterpaal van de kooi en ketst terug in het veld op de 20-meterlijn. Ik stap keurig achter uit maar de jury heeft onvoldoende reglementen-kennis om deze carambole goed te keuren. Geen man overboord, ik gooi immers nooit drie keer ongeldig. Mijn eerdere vertrouwelingen houden zich nu koest, ze mijden me zelfs, blijkbaar beseffen ze plots dat hun aanwijzingen niet het gewenste effect sorteren. Ik besluit “wat bij kogel ook kan, moet ook met de discus kunnen”. Ik ben lomp en sterk, dus gewoon wegflikkeren dat schijfje. En verdomd, het ding zeilt voorbij de 35-meterlijn . . . . alleen buiten de sector! Toch maar even de zijkant van het terrein opzoeken, even niemand bij me in de buurt, even stoom afblazen en stevig vloeken, ook dat hoeft niemand te horen.

Jeroen trekt zich daar allemaal niets van aan, komt bij me staan en kijkt me dromerig aan: “Ik had vannacht een droom, ik zat in een oude Mercedes en raakte te water. Van binnenuit probeerde ik het portier open te maken en buiten stonden veel mensen toe te kijken die me van alles toeschreeuwden. De situatie werd steeds nijpender en plotseling werd ik zo woest en sterk dat ik in één ruk de klink van de deur eraf trok! Als ik me nu jouw gemoedstoestand inschat, geloof ik dat ik vannacht gedroomd heb wat jij nu meemaakt! Jij bent die grote sterke Mercedes en toch ging het mis.” Ik kijk hem aan, wat is het toch een goeie jongen, hij bedoelt het zo goed en zelfs op zoveel filosofisch gebeuzel heb ik geen antwoord.

Mijn omgeving gaat ineens erg voorzichtig met me om, volgen mijn bewegingen over het veld wat schichtig, zijn ze plotseling bang dat ik ontplof of voelen ze zich als onbezoldigd adviseur een beetje mede-verantwoordelijk? Ik ben het intussen alweer vergeten, dat gebeurt één keer in de 14 jaar en er volgen nog twee onderdelen: speerwerpen en gewichtwerpen. Iedereen klaagt over het te koude weer en die lastige tegenwind. Maar ik ben wat tegenslag gewend, en gooi de speer zonder enige aanwijzing over de 35 meter, de rest blijft bescheiden ’n paar meter daarachter. Het laatste onderdeel, het gewichtwerpen, is gewoon mijn nummer en m’n grote opponent is ook present. We beginnen allebei met een worpje over de 16 meter, ik open het bal in de tweede poging met keurige 16.94m, hij antwoordt met 17.09m! Nou, daar moet een schepje bovenop en in gedachten gaat de laatste poging over die 17.09m, maar helaas, ik val voor uit de ring en de kogel nauwelijks 15 meter daarvoor. Mijn opponent ruikt bloed, kijkt wild om zich heen, grijpt het werpgewicht en maakt drie perfecte draaien. Het projectiel vindt de juiste baan en ploft neer bij 17.49 meter, ziezooo . . . mijn nederlands record ben ik ook kwijt! Uiteraard feliciteer ik hem als eerste, records zijn er immers om gebroken te worden en het zat eraan te komen. Proficiat Wil, misschien moet ik ook maar eens voorzichtig twee draaien proberen.

Niemand durft nog met mij te praten over die “0” met discus en “dan raakt hij ook nog z’n record kwijt”. Maar als ze zien dat ik een paar donkere Leffe’s naar binnen heb gewerkt, durven ze weer. Ik heb nog een goed gesprek met André Haes, een Belgische oud top-tienkamper uit de M75-klasse. Aardige vent, vaak weten atleten alleen over hun eigen presteren op te scheppen, maar deze beschaafde man weet dat een goede conversatie voor minder dan de helft “over jezelf” mag gaan. Hij had mij zien aanklooien met discus, me zien verbergen achter m’n grote zonnebril.

“Maar ge hebt unne gooje speer ennuh machtige gewiechtwerp, daar kande alliejen maar van droome”.