Trackmeeting Utrecht . . . . nooit meer!

Guur en vochtig, maar nog net geen regen - dat was het decor van de eerste Utrechtse Track Meeting van 2010. Bij de springers vertaalde het koude weer in een lage opkomst, en ook de loopnummers hadden een iets lager deelnemertal dan gebruikelijk in Utrecht. De werpers kwamen daarentegen in grote getale naar de baan in Overvecht: met maar liefst 44 kogelslingeraars, 25 mannen en 19 vrouwen was het druk rond de slingerkooi. Het totaal aantal inschrijvingen was 361.

Dat kun je lezen op www.trackmeetings.nl , mijn ervaring als oudste deelnemer bij het kogelslingeren voegt daar nog iets aan toe: één groot drama . . . nooit meer doen! Ik hoor jullie al denken:”Wat ben jij toch een ouwe zeur, je eigen prestatie zal wel zijn tegengevallen”. Maaike Schetters gooide immers 54.13m en Vincent Onos toch 64.13m, wat lul je dan nog? Ja ja, eigenlijk klopt dat allemaal, maar toch zien ze er mij niet meer! Waarom?

We waren voor familiebezoek onderweg via Putten naar Utrecht, en ik dacht:”We zijn toch in de buurt, laat ik de organisatie verblijden met mijn deelname!”. Nog net past onze Fiat Idea op een verboden strookje gras en kunnen we gaan kijken naar het kogelslingeren van Maaike Schetters en kogelstoten van Frans de Laat (12.74m). Het is guur en koud, je kunt nergens inslingeren, niet eens voorzwaaien, en wat duurt dat lang. Het kogelslingeren van de 19 dames loopt uit, de mannen zouden om 20:30 uur moeten beginnen. Tegen die tijd begint het inwerpen, waar ineens allemaal die slingeraars vandaan kwamen? Zo stiekem ontstaat een hele lange rij zenuwachtige mannen met zo’n kogeltje achter zich aanslepend van verschillend pluimage. Er stonden 28 man op de lijst en de eersten laten al hun naam doorstrepen. Maar ja, je bent er en dan wil je wel een poging doen. Na drie kwartier ben ik aan de beurt, de ring is glad en de kogel schiet me uit de hand, 35.03m. Het wordt snel donker en de jury durft niet meer in het veld te staan. Dat betekent dat na elke worp er gewandeld wordt van de veilige ring naar de kogel-inslag, meten en dan weer terugwandelen naar de kooi! Ik heb dat een tijdje lijdzaam aangezien, heej, ze gaan ook nog een controle-meting doen! Het is inmiddels bijna tien uur en ik ben aan de beurt voor de tweede poging, ongeldig. De jury overlegt om te stoppen met de wedstrijd na de derde worp! Ik heb ’t gehad, meld me netjes af en de man vraagt:”is ’t te koud”. Mijn antwoord was misschien niet al te diplomatiek, maar wel eerlijk: “Nou nee, maar ik sta me hier te ergeren aan die klote organisatie en ik was toch echt gekomen voor de lol!”. Het is geweldig dat er zoveel belangstelling bestaat voor dat machtig mooie kogelslingeren. Maar leid dat dan wel in goede banen, anders blijven ze volgende keer weg! Een paar simpele tips voor organisatoren die er gevoelig voor zijn:

- Er was niets vermeld in het programma, dus het Atletiekunie-reglement schrijft voor dat een wedstrijd bestaat uit drie pogingen en de beste acht gaan naar de finale voor nog eens drie pogingen;

- Tenzij de wedstrijdleider vóór aanvang anders beslist, en dat gebeurde helaas: we kregen vier pogingen! En daar moet iedereen zich dan zonder discussie bij neerleggen.

- Voor een optimaal verloop: maak werpgroepen van max.15-16 man; dat is beter voor atleet en jury!!

- Bij een open inschrijving: besluit vooraf dat bij 15 man de groep vol is. Die zich hierna nog melden kunnen worden ingedeeld in een volgende groep (1 uur later!).

- Bij instuifwedstrijden: werk met bordjes!!!

Maar blijkbaar leert men het nooit, misschien toch een aandachtpunt voor jury-opleidingen (scheidsrechters / wedstrijdleiders). Maar feitelijk heb ik al lang geleden die hoop opgegeven, men wil gewoon niet naar ervaring luisteren.


We rijden naar huis en als ik na anderhalf uur de auto de oprit oprij zeg ik tegen Marijke: “Volgens mij zijn ze in Utrecht nog bezig met de laatste ronde”.

Bevrijd en gepensioneerd!

Vanmorgen hadden Jan van Hooft, Frans Klep en ik om 10:30 uur afgesproken op sportpark Hondsheuvels in Eindhoven voor een oefen-werpvijfkampje. Ja ja, bevrijdingsdag, jong gepensioneerd en alledrie liefhebbers van lekker buiten spelen, wat is er dan fijner dan volledig bevrijd samen met allerlei werptuig aan te klooien. Toen we de afspraak maakten voor deze training kwam op de vraag: “Wie brengt de koffie mee?” geen duidelijk antwoord. Dus zaten we vanmorgen opgescheept met drie grote kannen koffie, 2 pakken koeken en een plak chocola. “Laten we dan maar eerst beginnen met koffie!”, en bij het tweede bakkie fietste Tina Klep en schuifelde de 250ste Lampisianer Thomas Korff het terrein op, en begon de dag toch weer gezellig. Belangrijkste agendapunt was dat Jan van Hooft ook overschrijving had aangevraagd naar Swift Atletiek, welkom bij de club. Wel weer jammer voor Scopias.

Maar ja, we komen niet om te ouwehoeren, er moet ook serieus getraind worden. Zoals altijd gelden met onze oefen-werp-vijfkampjes strenge regels, twee keer inwerpen en drie pogingen. Bij het eerste onderdeel, kogelslingeren, gooi ik eindelijk weer eens gemakkelijk over de 40 meter. Die aanstaande overschrijving lijkt wel bevrijdend te werken op deze bevrijdingsdag, want Jan van Hooft knalde er twee dikke PR’s uit. Met kogel voor het eerst over de elf meter (11,01m), en wat te denken van zijn 47,00 meter met discus. Dat wordt een spannende strijd op het NK-discus M60, en voor Frans en mij knokken om dat plaatsje in de finale. Frans komt geleidelijk weer terug na een blessure heel vroeg in het seizoen, hij klaagt niet gauw maar je ziet dat het steeds beter gaat. Wat helaas niet uit het bijgaande tabelletje valt af te lezen is de gezelligheid en de technische aanwijzingen, die we elkaar hebben gegeven. Tussen kogel en discus de tweede koffie-pauze, want die koffie moet op en geregeld rusten is erg belangrijk voor masters.

Het zonnetje komt warempel even door en jammer, alweer de laatste worp met gewichtwerpen. “Zullen we er nog drie doen als training voor het NK?”, oppert Frans en geen enkele Jan protesteert. Als we alweer aan de koffie zitten en de balans opmaken van deze dag, zijn we het unaniem eens: “Dit ging erg lekker, dat moeten we vaker doen!”.

Nou ja, eerst morgenavond een (officiële) werpdriekamp in Deurne. Voor de liefhebbers nog een filmpje gewichtwerpen Jan van Hooft (1 draai) en Frans Klep (3 draaien).

Moeder beverrat met twee zogende jongen

Op onze laatste reis door Frankrijk zat Marijke te filmen aan een meertje en zag het meteen: “Heej kijk, een beverrat”. Een hele tijd heeft ze in het voorjaarszonnetje moeder beverrat met haar twee zogende jongen kunnen volgen. Zelfs zo overduidelijk, dat je je afvroeg: “Wie kijkt er naar wie”. Zonder enige schroom waren de twee jongen aan het spelen, moeder dreef rustig over het water of liet langdurig de jongen drinken. Bekijk het onderstaande filmpje eens en stel je voor dat op dit moment deze familie beverrat ergens in Frankrijk ligt te zonnen of te grazen langs dat mooie meertje in de Dordogne. Ik weet wel, ze zijn niet erg nuttig, ondergraven de oevers en er zijn zelfs mensen die er bang voor zijn! Maar ook beverratten hebben recht, net als wij, op een ongestoord leventje. Hoe anders is de werkelijkheid, want wij mensen denken immers dat we over alles de baas kunnen spelen op deze aardkloot. Ik heb op internet wat informatie opgezocht over beverratten, voor ons grotendeels een herkenning van wat we zelf hebben gezien. Voor jullie hopelijk ietsjes meer respect voor de beverrat.

De beverrat (Myocastor coypus) is een groot, op een rat gelijkend knaagdier. De schaars behaarde staart is cilindervormig en loopt uit in een punt. De vacht bestaat uit glanzend bruine en geelbruine dekharen en een grijze ondervacht. De wintervacht is dikker dan de zomervacht. De snuit, kin en de meeste snorharen zijn wit, behalve de bovenste snorharen, die zwart zijn. De snorharen worden tot 13 cm lang. De buitenzijde van de snijtanden zijn oranje van kleur. De voorpoten hebben klauwen. Tussen de tenen op de achterpoten heeft een beverrat zwemvliezen. De ondervacht is waterdicht. De neusgaten en de mond kunnen worden gesloten, en ogen, neusgaten en kleine oren zijn hoog op de kop geplaatst, zodat ze tijdens het zwemmen boven water steken. De beverrat wordt 36 tot 65 centimeter lang en vier tot negen kilogram zwaar. De staart is 25 tot 45 cm lang. Mannetjes worden over het algemeen groter dan vrouwtjes.

De beverrat leeft voornamelijk in moerassige gebieden en ook langs traagstromende rivieren. Ze hebben een voorkeur voor stilstaande wateren met dichte begroeiing. Als hol graaft hij een gang in een steile rivieroever of een dijk, vlak boven de waterspiegel. Deze holen hebben een diameter van twintig centimeter en zijn tot zes meter diep. In het hol maakt hij een plat nest van dode grassen. De nestkamer heeft een diameter van zo'n 30 centimeter.

Hij is voornamelijk in de schemering en 's nachts actief. Het is een echte planteneter, die voornamelijk grassen eet, aangevuld met stengels, vruchten, wortelen en knollen, ook de wortelstokken en vruchten van waterplanten. Het is een goede duiker en haalt veel voedsel onder water. Hij zwemt met snelle stroken met de voorpoten en krachtige, afwisselende slagen met de achterpoten.

De beverrat wordt zes tot acht jaar oud. In Europa zijn de belangrijkste vijanden hermelijn, kiekendief en hond, terwijl jongen worden gevangen door verscheidene soorten uilen, buizerd, nerts, huiskat en snoek. Hij kan aan roofdieren ontsnappen door voor enkele minuten onbeweeglijk in het water te liggen. De meeste dieren sterven in Europa aan strenge winters en ziekten.

Enkel het vrouwtje zorgt voor de jongen. Een vrouwtje heeft acht tot tien tepels in twee rijen, die hoog op de flanken van de beverrat liggen. Hierdoor kan het vrouwtje haar jongen zogen terwijl ze op haar buik ligt. Door de hoge ligging van de tepel kan het vrouwtje ook in het water zogen, maar meestal worden de jongen in het nest gezoogd.

De beverrat is (waarschijnlijk vanuit Argentinië) in de jaren twintig naar Europa, de Verenigde Staten, Afrika, Japan en de Midden-Oosten gehaald om te worden gefokt voor zijn pels, die in kleding wordt verwerkt. Uit deze fokkerijen ontsnapten enkele dieren, die zich hier hebben kunnen handhaven.

In poldergebieden en bij rivieren zijn beverratten een bedreiging voor de dijken, die verzwakt worden door de holen die de beverrat in de dijk graaft. Daarom wordt hij actief bestreden door medewerkers van waterschappen of gemeentes.

Het vlees van de beverrat wordt ook gegeten. Omdat de benaming 'rat' niet zo appetijtelijk klinkt heeft het, net als de muskusrat, de bijnaam waterkonijn gekregen.

Wij hopen uiteraard dat onze beverratjes nog lang en gelukkig mogen leven??

Weer thuis

We waren vannacht om half een thuis na 16 uur rijden met de camper voor die slordige 950km van Varaignes naar Baarlo! Nou ja, rijden, de reis verliep voorspoedig tot Parijs, maar de A86 was geblokkeerd door een zootje agenten en daar stonden we dan ook meteen muurvast! We moesten zelf binnendoor onze weg zoeken naar de Périferique Extérieur om vervolgens aan te sluiten in de rij voor vier uur optrekken en stilstaan in ganzenpas op naar de A1, terwijl er van die klote motorrijders luid toeterend als strontvliegen tussendoor slingeren, eentje botste warempel tegen de camper op! Maar ja, stap maar eens uit in die mêlee, en de vogel was allang gevlogen potverdomme. Wat was de reden van die chaos? Blijkbaar vonden duizenden Franse boeren met evenzovele tractors het nodig om net gisteren op 27 april te protesteren tegen té lage tarwe-prijzen, wat ’n stelletje boeren-knurften. Marijke hield de moed erin met: “Zo zien we ook nog eens wat van Parijs!?”. We dachten enige tijd langs de Seine te schuifelen, maar na speurwerk van Marijke bleek dat even later de Marne te zijn. Achter Parijs hebben we rond acht uur op de eerste de beste parkeerplaats ingeklemd tussen massa’s vrachtauto’s gegeten en alsnog besloten om door te rijden. Maar ja, die knuppels moesten ook nog naar huis, dus ook het eerste stuk op de A1 tot achter Parc Asterix werd één rijstrook compleet verpest door die 16KM-rijdende Sarkozy-haters. Nou, het laatste tarwe-halmpje sympathie hebben ze bij mij voor altijd verspeeld, en ik was niet de enige. Volgende keer toch maar eens die nieuwe weg Reims-Metz proberen.


Maar we hebben toch weer twee weken volop genoten van Varaignes en l’Étang des Mirandes, graag hadden we nog wat meer willen doen, maar zo gaat dat altijd. We hebben de waterval verhoogd, zodat de waterstand in de meertjes met 30cm steeg, drie bomen gekapt van minstens 15m, goten schoon gemaakt, pannen recht gelegd, parkverlichting schoongemaakt en gecontroleerd, ramen en deuren van drie huisjes geschilderd, luiken gemonteerd, huisjes ge-text, bordings geverfd of vernieuwd etc.etc.. Marijke heeft wat gefilmd, ik zal e.e.a. proberen te knippen tot een paar korte filmpjes. Nu ligt de camera alweer klaar om morgen een musical zodanig op te nemen alsof het lijkt dat onze kleindochter de hoofdrol heeft. Jaja, zo gaat dat met oma’s en opa’s.


En morgenavond wordt ook weer de werptraining hervat, want zaterdag is alweer de eerste werpdriekamp in Erkelenz `mit Wildschweinbraten`. Volgende week donderdag is de traditionele werpdriekamp in Deurne en dan nadert het NK alweer met rasse schreden. We houden jullie op de hoogte.

Groeten uit Varaignes

Niemand hoeft zich om ons zorgen te maken! Vandaag was het weer 25 graden, strakblauwe hemel en het parkje helemaal voor ons alleen. Nou ja, alleen, kwakende kikkers en allerlei zingende vogels. Vlaamse gaaien, bonte specht, ijsvogeltje, nachtegaaltjes, gele en witte kwikstaarten, meesjes, roofvogels en s'avonds vleermuizen en schreeuwende uilen. De waterval achter ons klatert gezellig en onophoudelijk, en natuurlijk klussen we ook nog aan de huisjes, want daarvoor zijn we tenslotte hier. Om een indruk te geven heb ik een tweetal foto-collages gemaakt. Voorlopig blijft het nog twee dagen zonnig, en daarna zien we wel weer.






















Om te trainen liggen enkele grote weilanden in de buurt. Dus dat wordt alleen wat stand-worpen / -stoten en één draai gewichtwerpen. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

16.Werpvijfkamp Borken

Het werpvijfkampseizoen gaat traditioneel van start in Borken (Hessen). Het was guur en koud boven op de berg "am Wasserturm", maar de organisatie was als altijd hartverwarmend "mit Brötchen-heisse Wurst" en de door de dames "selbstgebackene Kuchen".
De eerste plaats bij de M60 en de daarbij horende "Ahler Wurst" was voor mij, prestaties van de vijf onderdelen bleven allemaal 'n beetje achter bij wat ik verwacht had. Hierbij de prestaties van mijn Swift-collega's. Peter Holthuijsen haalde de hoogste score van de dag (en 1ste M45). Henk van Bakel was 1ste bij de M55. Bij deze eerste werpvijfkamp hebben we >10 clubrecords van Swift verbeterd!!.

Morgen vertrekken we richting Varaignes!

Cappuccino

Hebben jullie dat ook? Zit je op zaterdagmorgen lekker te slurpen aan je eitje bij het ontbijt, hoor je op de achtergrond een zenuwachtige Frank du Mosch op Radio-2. Ingetogen bijna overdreven verrast wordt hij aan de lopende band gebeld door idioten die dit zalige moment van de week komen verstoren met hun mening over spaties, spalken, wintertenen of vaginale winderigheid! Ik ruik plots iets aan m’n eitje, gelukkig schuift Gordon bij aan de keukentafel met tips over de liefde! Ik wordt niet goed!

Ineens zie ik die stapel met 30 rapporten opdoemen van die even zoveel ambtenarencommissies op tafel bij Pauw (Witteman heeft het even aan de prostaat, daar gaat z’n eigen bijdrage!), die ons uit de crisis moeten trekken. Van al die voorstellen word je onpasselijk, maar we moeten dat compleet anders interpreteren. Beschouw het maar als een soort menukaart, waaruit een volgend kabinet de gerechten kiest die ons worden voorgeschoteld. Een volgend kabinet moet binnen dit kader richting geven waarin Nederland zich de komende jaren economisch gaat bewegen. Maar of Nederland daarop zit te wachten, ik vraag het me af. Zeker als ik naar die bellers bij Cappuccino luister, die hebben wel andere problemen. Hieronder een serieuze bloemlezing uit de bel-onderwerpen:
1. Hoera, ze zijn er weer! De lentekriebels, je wil iedereen knuffelen! Als je niet meteen weet wat je met die gevoelens aan moet, denk dan eens aan contactimprovisatie. Iris weet hoe dat moet.
2. Het is alweer rokjesdag geweest, dus de benen mogen weer bloot en de hakjes mogen weer aan. Maar hoe doe je dat als je hamertenen hebt. Kom je daar dan ooit nog van af? Wenneke heeft de oplossing.
3. Hoe komt ze erbij, maar Linda had een droom: ze wilde graag zelf een kippenei uitbroeden. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het resultaat van haar surrogaatzwangerschap is te zien in een heuse tentoonstelling.
4. Negatief denken, zwaarmoedig denken, in problemen denken, allemaal gewoon niet doen. Positiviteit werkt stukken beter, we moeten leren omdenken. Simpel toch? Ik hoor jullie denken, ja ja, dat zijn allemaal vrouwen die met die kwats op de proppen durven komen. Nee hoor!
5. Ben je als vrouw slimmer wanneer je merkkleding draagt? Uit onderzoek is gebleken van wel. Volgens Jelle echter niet. Hij is een kei in het weerleggen van onderzoeken die over onze intelligentia gaan. Simpel, je zoekt iets uit, en Jelle zegt dat het niet waar is.
6. De ideale man heeft een kop van staal en ijzeren armen. Zelfs seks met een robot behoort in de toekomst tot de mogelijkheden is te lezen in het boek Experiment nl . Het enige risico dat je loopt is dat er af en toe een draadje los springt. Maar ja, die zowat leest heeft wel wat meer los zitten.
7. Een Peace of Cake is geen makkie, maar een lekker goedmaak-gebakkie van de Blijbrigade. Deze vrolijke club legt in heel Nederland ruzies bij met behulp van dit vredescakeje.
8. Ron houdt zich dagelijks bezig met poep en pies en daarmee is hij een regelrechte held van het riool. Alleen gooien wij thuis veel te veel troep door het riool, een drama voor het ondergrondse riool die alles afvoert.
9. Het is een beetje een taboe, maar ook bejaarden hebben een seksleven. Inclusief fantasieën, verlangens en afspraakjes. Twee jonge mannen verdiepten zich in het seksleven van oude mensen en maakten er een voorstelling over: Niet ver van je bed-show.
10. Zelf zal ik nooit bellen naar Frank du Mosch, maar ik heb wel een probleem. Wat is er in Gods naam mis met dit land en zijn bewoners. Het lukt me al lang niet meer om serieus te luisteren naar wat “de politiek”met ons voorheeft of zelfs onbewogen te observeren wat “de media” ons voorschotelt.

Maar hoe moet dat dan verder? Nou, zaterdag ga ik gewoon meedoen met een werpvijfkamp in Borken, is wel 300km rijden maar ver genoeg weg van Nederland. Degene die daar het verst gooit met de slingerkogel krijgt de meeste punten. Niemand die weerlegt dat het niet zo is, al helemaal niemand die sex wil met zo’n ding. Gewoon knallen met die kogel, weg met die frustratie, a peace of cake. En daarna? We hebben besloten ’n paar weken kennissen te gaan helpen in Frankrijk.

Even geen balken-ellende en geen cappuccino, gewoon zonder discussie een plat-du-jour met een lekker glas wijn.

Sterkte met de komende verkiezingscampagne en zeker niet bellen naar Frank du Mosch!

‘1 april’

In de Nederlandse politiek is elke dag ‘1 april’, maar in huiselijke kring houden we elkaar maar één dag per jaar voor de gek, toch? Ben jij er vandaag al ingetrapt? Wij Nederlanders denken heel chauvinistisch dat het iets te maken heeft met de inname van Den Briel door de watergeuzen op 1 april 1572, zoals blijkt uit een bekend gezegde: Op 1 april verloor Alva zijn bril. Maar helaas, ik moet jullie teleurstellen, want ook in grote delen van Europa doet men aan ‘1 april’ (Poisson d'avril - April Fool’s Day - День Дурака) en is het fenomeen al heel lang bekend in Amerika, Rusland, Australië en Noord-Afrika. Dus ook Duitsers doen wel eens pogingen, kijk maar eens op www.lampis.net. Het fenomeen 1 april wordt voor het eerst vermeld in een Franse bron in 1508. De eerste vermelding in het Nederlandse dateert uit 1539. De geschiedenis gaat dus tenminste terug tot het begin van de zestiende eeuw. De wijde verspreiding van het verschijnsel wijst echter op een eeuwenlange traditie. Over de herkomst van '1 april' zijn in de loop van de tijd uiteenlopende hypothesen opgesteld, die geen van allen tot een oplossing hebben geleid.

Men heeft bijvoorbeeld verklaringen gezocht in het wisselvallige aprilweer en parallellen gezien in de Germaanse mythologie of in de Bijbelse geschiedenis. In verschillende landen zijn ook wel nationale gebeurtenissen aangevoerd als begin van de traditie. Deze verklaringen, die waarschijnlijk ooit zelf als aprilgrap zijn verzonnen, leiden soms tot op de dag van vandaag een hardnekkig leven.

In meer serieuze historische onderzoeken heeft men vergelijkingen getrokken met grappenfeesten in de klassieke oudheid (lachriten in Thessalië en de Romeinse narrenfeesten, de Quirinalia), in het oude India (het Holifeest) of met middeleeuwse narrenfeesten, zoals carnaval, die allen in het voorjaar werden gevierd. Bewijzen konden echter niet gevonden worden.

Ik zal niet meedoen aan deze flauwe traditie, alhoewel! Voor alle snelle beslissers: Vanavond om 19:30 uur is op sportpark Vrijenbroek een ingelaste tweekamp kogelslingeren en gewichtwerpen. Doe je zelf niet mee, ben je geblesseerd of hou je niet van werpnummers, alleen maar komen kijken is ook zeker de moeite waard. De voor kogelstoten geblesseerde Rutger Smith geeft ook acte-de-présence. Zijn blessure belemmert hem niet om mee te doen aan deze tweekamp. Na de wedstrijd is in de kantine nog een niet te missen thema-avond “Sportblessures en Sportvoeding”. Rutger Smith neemt prominent deel aan de discussie, Lampis rekent ondanks de late aankondiging op een grote opkomst.

Tot slot nog een paar mededelingen. Begin april verschijnt weer de vertrouwde nieuwe baanranglijst allertijden (ATL) van de Nederlandse masters. Het A4-boekje (ruim 90 pagina’s) bevat de top-25 per onderdeel tot en met 2009 in 5-jaarklasse, alle medaillewinnaars van NK baan, NK indoor, NK cross, NK weg en de beste Nederlanders op alle Europese kampioenschappen en wereldkampioenschappen. Ook de laatste Nederlandse records, Europese records en wereldrecords van baan, indoor en weg staan erin. De prijs is € 10,--. Bestellen op giro 1371248 t.n.v. A.P.L. Peters te Oosterhout. Een mailtje naar aplpeters@versatel.nl met het adres van de besteller is handig. Informatie bij Ton op tel. 0162-454659.
En voor iedereen die nog eens wil terugkijken, het statistisch jaarboek 2009 is inmiddels te downloaden en in te zien op: http://www.atletiekunie.nl/upload/File/Statistiek/statistischjaarboek2009v1.0_2mar2010.pdf