Medaillespiegel Swift Masters 2010

Hiernaast de medaillespiegel van de Master-Werpers van Swift Atletiek Roermond in 2010.

Na het NK-Indoor in Apeldoorn en de twee NK-Masters in Eindhoven en Oosterhout zijn we op 18 medailles blijven steken. Zes keer goud, vijf keer zilver en zeven keer brons.

Een beter resultaat voor ons groepje in vergelijking met Scopias vorig jaar, maar dan is er wel het NK-Gewichtwerpen bij gekomen!

Toch zou je nu al moeten gaan nadenken over de doelstellingen voor komend jaar! Voor mij hoeven dat niet méér medailles te zijn, hetzelfde aantal met méér Swift-atlete(s)(n) zou al heel mooi zijn. Dus werven en werken aan kanshebbers op eremetaal bij de masters!

Daarnaast is het ook van belang dat we het aantal werpsters en werpers kunnen uitbreiden, en niet alleen masters, maar vooral de wat oudere jeugd. Ik heb al eens gesuggereerd dat we regionale atleten kunnen uitnodigen op de werptrainingen bij Swift. Maar we gaan dat rustig aanpakken, voorlopig maar eerst van de Douwe Smit Trofee een succes maken!

Goeie beterschap Harry

Zaterdagmiddag 29 mei lopen Marijke en ik richting sportpark de Hondsheuvels in Eindhoven. Een spannend weekend staat voor de deur, het NK-Masters kogelslingeren, gewichtwerpen en werpvijfkamp. Er zijn veel inschrijvingen bij de oudere mannen boven de 60, ik wil me zeker gaan mengen in de strijd om de medailles en dat geeft toch wat extra spanning. “Wel leuk dat Harry in onze groep meedoet” zeg ik tegen Marijke. Harry is zeker geen gevaarlijke concurrent, zelfs geen potentiële outsider, nee, Harry is bovenal een gezellige liefhebber die meer voor sfeer zorgt dan in presteren uitblinkt. En als je dan zelf een beetje introvert met een spannende wedstrijd bezig bent is zo’n relativiteits-factor ertussen verdomde welkom.

Waar Harry wat spanning ziet groeien mengt hij zich in het gesprek, als een kogel of discus buiten de sector terecht komt vindt Harry dat ”ze die sector wat ruimer hadden kunnen uitleggen”. Vallen de prestaties verschrikkelijk tegen, zit je met je hoofd in de handen op de bank komt Harry naast je zitten “wanneer ga je weer met Marij op vakansie . . “. Zelfs als hijzelf onreglementair de werpring verlaat en de jury het “ongeldig” over hem uitspreekt, gaat hij zich verontschuldigen en het betreffende jurylid complimenteren met zijn of haar kennis van het wedstrijdreglement. Zalige vent, Bourgondische Brabander, helemaal niks mis mee. Op bijgaande foto, genomen bij het NK2009, ligt Harry stralend voor de groep.

De wedstrijd is begonnen en we zien Harry wijdbeens op de bank zitten turen naar een plek waar eigenlijk geen fluit te zien is. “Hoe gaat het Harry, niet zo goed in vorm vandaag”. “Ooh jawel hoor, mare, maar ik moet 14 juni onder het mes”. Een stilte valt, ik ga naast hem zitten en de wedstrijd doet even niet meer mee. Hij heeft een gezwel in één van z’n nieren, en die moet eruit. “Het is wel gelukkig ingekapseld”, houdt hij er de moed in. We zullen aan je denken Harry, en Marijke belooft een kaarsje te laten branden. “Dat is lief van jullie”, en Harry staat op, hij heeft nu wel genoeg aandacht gehad vindt hijzelf.

Vandaag waren we onderweg met de camper, maar vanmorgen voor vertrek brandde het kaarsje. Nu staan we op een winderige camping in Zeeland en het kaarsje brandt nog steeds, voor Harry.

Ik tuur in dat zenuwachtige vlammetje en hoop vurig dat het doet waarvoor het aangestoken is. Verlichting brengen voor die het nodig heeft . . . . .

We zijn d'r uit!

Afgelopen zaterdag zijn we weer op wedstrijd geweest, we moesten hiertoe dwars door Zuid-Limburg bij Aken de grens over. Helaas wisten we niet dat er ook “Limburgs Mooiste” werd verreden, dus op de A76 hebben we meer dan een uur in de file gestaan tussen Belgen en Ollanders, allemaal met fietsen in, op of achter de auto. Maar precies op tijd aangekomen bij de Werfertag van DJK-Armada in Euchen-Würselen was het die dag niet alleen genieten van het schitterend zomerweer, het was een gezellig wedstrijdje en de organisatie sprak zelfs van een "Holländische Invasion aus Roermond". Nou ja, een beetje overdreven want we waren toch maar met z'n vieren, overigens wel vaak "auf das Podest" (het ereschavotje). Jan van Hooft leverde een puike prestatie en heeft zich genesteld op de 11de plaats allertijden bij het kogelslingeren M60 met een worp van 36.29 meter! Tevens verbeterde hij (wederom) het clubrecord discuswerpen naar 43,02 meter. Jeroen van Emmerik verbeterde zijn PR's kogelslingeren en discuswerpen naar resp. 19,29m en 23,24m. Jeroen is héél fanatiek, héél leergierig en gaat dan ook erg goed vooruit. Frans Klep en ik konden geen potten breken, alleen mijn 41.14m met slingeren was wel aardig. We waren eigenlijk met zeven personen, onze drie dames zorgden voor grote hilariteit bij elke mooie prestatie en bij de Siegerehrung met een natuurgetrouwe imitatie van het Muppetlied “manah manah”! Hoe dat klinkt, luister maar eens op Youtube naar http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=5733238262643002764

Zondag zijn Marijke en ik naar Uden geweest om de Swift-competitieploeg aan te moedigen. Ze hebben een leuke mix van (bijna) masters en junioren, dus daar zit nog rek in. Even nakijken op internet, ze zijn uiteindelijk 30e geworden van de meer dan 80 ploegen!

Overigens, zijn jullie er al uit op wie je gaat stemmen? Stemwijzer invullen is niet nodig, want dan kom je toch altijd bij D66. Bij ons was het dit keer een zware bevalling, maar we zijn eruit, tot aan het eerste kabinet Balkenende hebben we steeds CDA gestemd. Waarden en normen staan ook bij ons hoog in het vaandel, maar ja!! Er omheen lullen, da’s één, je eigen zin door drammen da’s twee, egoïstische en egocentrische trekjes zijn voor ons geen ondersteunde waarden, en kunnen de toets van onze persoonlijke normen niet doorstaan, we hadden het g’ad met Jan-Peter. Deze keer vonden we allebei dat de VVD het sterkste programma heeft, en Rutte probeert niet te verbergen dat we komende tijd allemaal een offer moeten brengen. En voor ons mag Wiegel dan best minister-president worden!

Echter gisteravond ben ik weer geswitched, en nu naar de PVV!!?? Het debatje Cohen-Wilders gaf voor mij de doorslag. Job Cohen had Geert Wilders (en z’n grote aanhang) vorige week al beledigd door ze staatsgevaarlijk te noemen, en dat doe je niet meneer Cohen. Zeker niet “met de wetenschap van nu”. Toen Wilders gisteren in dat debatje hem daarop aansprak, en voor het allereerst zelf ingehouden emotioneel aanhaalde dat hij al zes jaar gevangen zit in z’n eigen beveiliging en ook nu voor hem stond in een kogelvrij vest, verstijfde ik. Iedereen wist het, Wilders zweeg er steeds over, ik schoof op het puntje van de bank. Ook Cohen stotterde en stamelde en kwam niet verder dan toegeven dat hij het “ook niet eens was” met de lieden die Wilders bedreigen. Als hij gisteren nu de moed had getoond en gezegd had, dat juist díe lieden staatsgevaarlijk zijn, maar nee. Het kwartje viel, ik weet waar ik moet gaan staan. Ik realiseerde me plots dat er in die afgelopen zes jaar geen flikker gebeurd is aan de ontzetting van het vrije woord. Cohen spreekt in zijn campagne over fatsoen, Balkenende sprak in de voorgaande edities over waarden en normen. Geert Wilders zit als een luis tussen de nagels van Cohen en Balkenende.

Toen later op de avond een vinnig kijkende Peter R. de Vries voorover gebogen als een sissende slang Balkenende niet erg netjes probeerde te dwingen de PVV uit te sluiten wist ik ’t zeker. Niet iedereen hanteert dezelfde waarden, en ter bewaking van de leefbaarheid hebben we in dit land daartoe normen (en wetten) gesteld. Over de volledige breedte van extreem links tot extreem rechts hebben we ons daaraan te houden. Van uiterst progressief tot beschimmeld conservatief worden meningen uitgekraamd waar we het absoluut niet mee eens hoeven te zijn. En wie met de verkiezingen de meeste stemmen haalt, neemt het voortouw, dat is democratie.

Geert, hou op met die nonsens als kopvoddentaks, blijf binnen onze normen, maar hou asjeblieft je rug recht! Trouwens, mooi logo van de PVV. Die rooie banen lijken wel een atletiekbaan te symboliseren. Die blauwe cirkel doet me denken aan een discus. Dat bolvormige geheel onmiskenbaar een kogel, en die vogel die vrij voorgaat in "zo ver mogelijk wegvliegen"?.

Mijn ruggesteun heb je.

Empatisch gestructureerd ?

Als motivatie overgaat in frustratie dan is het tijd voor verandering! En dat geldt op bijna elk terrein, of het nou te maken heeft met je werk, dingen uit je privé-leven of zelfs met gewichtwerpen. Och god, daar heb je hem weer! Jaja, dat is gemakkelijk gezegd, rest alleen de vraag: “Hoe doe je dat!”. Er zijn verschrikkelijk veel theoretische modellen, methodes, procedures of manieren om die frustratie, motivatie, verandering of verbetering aan te pakken. Na een bescheiden edoch jarenlange loopbaan als bedrijfskundige zijn er heel wat vastgeroest blijven zitten in m’n kop. Er gaat geen dag voorbij of er komt wel wat bovendrijven, er gaat geen week voorbij zonder dat ik gebruik kan maken van mijn ouwe gereedschapskist. Vaak zie ik mensen in mijn omgeving worstelen met een probleem, soms steek ik dan wel eens een helpende hand uit, een enkele keer wordt die daadwerkelijk geaccepteerd, nooit leidt dat tot een teleurstelling.

Mijn ervaring heeft geleerd dat je de meeste kans van slagen hebt als je dat “empatisch gestructureerd” doet. Wat heb ik vaak moeten gniffelen met die keurig gesoigneerde peperdure externe adviseurs, die met de mooiste plaatjes en tranentrekkende verhalen binnenwandelden. De probleemhebber werd daarbij meestal te kakken gezet, liefst vernederd tot op het bot, beschamend uitgekleed en uitgeknepen totdat alle informatie eruit is. “Da’s ook niet veel, is dat alles wat je weet te vertellen?”, en hocus-pocus-pilatus-pas, daar is al de oplossing in een veelkeurig rapport en gelikte Power-Point-presentatie. “Waarom kunnen jullie dat niet, sukkels!” , en tegen de tijd dat er vragen gesteld durven te worden bij het plan van aanpak is de witte raaf alweer gevlogen.

Nee dus, zo bedoel ik dat niet! Heel geduldig luisteren naar iemands probleem is de eerste stap. Je proberen in te leven in de situatie en hand-in-hand zoeken naar een adequate structuur is de tweede. Laten we eens proberen of ik jullie mee kan krijgen op weg naar verbetering:
-Ken jij ook van mensen in je omgeving die alleen maar vol zitten met plannen, maar nooit verder komen als het erover praten?
-Van die mensen die altijd dezelfde (om)weg bewandelen, of altijd dezelfde (overbodige) handelingen doen?
-Keek je vroeger ook elke avond onder het bed? Hoe vaak controleren we iets zonder ons af te vragen waarom, hoe eventuele fouten zijn ontstaan of kunnen worden voorkomen?
-Hoe vaak probeer je dingen bewust beter c.q. anders te doen dan de vorige keer? Hoe vaak maak je medemensen bewust deelgenoot van je ervaringen?
Als je bovenstaande vier vragen in een logisch verband probeert te “begrijpen”, ben je al aardig op weg om problemen gestructureerd aan te pakken.

Plan-Do-Check-Act:
Plan: Wat gaat er verkeerd? Zoek naar de echte oorzaak van je probleem, wat zijn mogelijke (creatieve) oplossingen en plan voor jezelf een eerste verbetering.
Do: Doe datgene wat je gepland hebt, voer dus die verbetering daadwerkelijk uit!
Check: Controleer het beoogde resultaat! Ging er nog iets verkeerd. Zo ja, wat ging er dan verkeerd?
Wat is het leereffect?
Act: Ben je tevreden over het resultaat, schitterend toch! Dan doen we dat zo in het vervolg, en delen we ons succes met anderen. Hartstikke leuk toch, je bent klaar voor je volgend probleem(pje).

Mooi verhaal, maar je had het toch ook over gewichtwerpen, wat is daaraan het probleem en hoezo dat Plan-Do-Check-Act? Simpel toch, het probleem is voor iedere gewichtwerper begrijpelijk en herkenbaar, hoe krijg je die rotkogel een eind verder weg! De mogelijke verbeteringen zijn schier onuitputtelijk. Want, ja hoor, ook dat domme gewichtwerpen raakt aan veel wetenschappelijke terreinen. Biologie, want uiteindelijk is ons eigen lijf de ultieme sportmachine die dat ding weggooit. Natuurkunde, want daarmee kun je berekenen wat de efficiëntste bewegingen en vormen zijn. Techniek, want iedereen wil het beste materiaal ter beschikking. Psychologie, want zonder een manier om met de druk om te gaan is een gewichtwerper nergens. En ( maar dat vergeten we maar) de biochemie, want met de juiste pilletjes of injecties . . . . . . Vaak moet je het zoeken in de combinatie, want als iemand verder gooit met die ene blauwe kogel, dan wil iedereen plotseling alleen nog maar die ene blauwe kogel gebruiken!

Noteer zoveel mogelijk verbeteringen, één draai versus twee draaien, rug recht, billen boven je hakken, dieper zitten, met je rechter voet de draai inzetten, wachten, armen gestrekt, bovenlichaam stil houden, opstrekken bij afworp, wegslingeren versus beide armen gestrekt omhoog bij afwerpen, krachttraining, volle scheppen zand over je schouder weggooien, buikband ja/nee etc. etc.. Ga bewust en serieus trainen met een van je zorgvuldig gekozen verbeteringen. Meet het effect (de afstand), werp ook nog eens een paar keer volgens je oude methode om zeker te zijn van het effect. Gooi je verder, dan hou je dat vast, noteer het op een briefje als geheugensteuntje bij de eerstvolgende wedstrijden. Deel je ervaring met je collega-werpers. Streep af op je lijstje en plan daarna een volgende verbetering, voer die uit in je training, meet het effect zorgvuldig, leg het vast etc.etc..

Proficiat, je hebt de eerste stap gezet op weg naar continue verbetering, gegarandeerd dat je verder gaat gooien. Onzin? Ik dacht ’t niet! Want het alternatief, altijd maar op dezelfde manier dat ding weg sodemieteren, dat schiet niet op. Erger nog, het leidt uiteindelijk tot frustratie, en daar waren we bovenaan toch mee begonnen?

Swift is de beste

Hebben jullie het al gehoord? Scopias heeft een nieuwe voorzitter, hij heet Hans Hendrickx! Effe roddelen, dat is die man van die brief, die voor visionair Jeroen Kouwenberg destijds de deur dicht deed. Het succes is komende tijd gewaarschuwd, want als je die ladder omhoog klimt, moet je wel weten wie ze vasthoudt. Ondanks dit onverholen cynisme, please please, wees ervan overtuigd dat ik groot respect heb voor bestuurderen, die hun nek uitsteken en zich objectief inzetten voor dé atletiek. En dat is potdomme niet alleen maar rondjes dribbelen, we schorten ons oordeel nog even op?

En dan nog iets, wie beweert dat sport niets te maken heeft met politiek zegt net zo iets als dat striptease niets te maken heeft met seks. Via Henk kwam ik bij het PvdA-verkiezingsprogramma van Venlo “Bouw mee aan een Sterk Sociaal en Duurzaam Venlo”. En wat staat daarin, ik geloofde m’n ogen niet: “Atletiek is de nieuwe topsport in Venlo”. Hèhè dacht ik, eindelijk iemand die er wat van wil maken? Forget it, allemaal gebeuzel en geneuzel over trimloopjes en uiteindelijk wordt er (misschien) ook nog geïnvesteerd. Waarin? In een chipmat! Zie http://www.testroote.nl/home/?page_id=22 en zoek even met ‘atletiek’.

Je hoeft niet goed te zijn om de beste te zijn, zolang je maar beter bent dan de rest! En dat geldt vanaf nu voor Swift Atletiek als het gaat om het werpen in mastersland. Onze geweldige werpersgroep heeft zich door omstandigheden verplaatst naar Roermond, we kwamen daar in een warm bad en dat voelt verdomde goed kan ik je zeggen. Wisten we vorig jaar bij het NK-Masters (werpvijfkamp en slingeren) te schitteren met zes medailles, wat een stelletje kanjers, dit jaar hebben we geëxcelleerd met tien . . . tien . . . tien medalieszz!! Swift Atletiek staat bovenaan in de medaillespiegel en dat betekent:”wij zijn de beste . . “.

Eindhoven Atletiek was afgelopen weekend gastheer voor het NK-Masters kogelslingeren, gewichtwerpen en werpvijfkamp. Men was verrast dat de complete werptop, meer dan 70 werp(st)ers, zich gemeld had. Maar groot compliment aan de organisatie van Eindhoven Atletiek, ondanks het verschrikkelijk slechte weer op de zondag, het was weer een prachtig kampioenschap. Voor mij mogen ze dit kampioenschap wel verankeren in Eindhoven. Voor alle detailinformatie surf eens naar Swift Atletiek, www.eindhovenatletiek.nl of www.lampis.net.

Nou Jan, effe dimme . . Sorry, ik zit nog steeds in de roes van de afgelopen twee dagen, want ik ben twee keer kampioen geworden bij de mannen boven de zestig! En daar ben ik apetrots op. Zaterdag was ik al heel blij dat ik weer sinds héél lang boven de 40 meter slingerde, de bronzen plak was slechts het toetje. Maar dat ik de eerste kampioen ben geworden bij gewichtwerpen!!! In de tweede ronde wierp de titelkandidaat met 16.63m de wedstrijd op slot, en na de voorronde stond ik tweede met 15.82m. Daar was ik al blij mee, want de afgelopen acht maanden was ik niet verder gekomen dan 15.64m. Maar ja, ik wist dat ik beter kon en mijn omgeving wist me toch weer op te naaien naar m’n oude niveau. Iemand zei van de lijstaanvoerder: “Nou, die kan wel ophouden, daar gooit niemand overheen!”. Een volgende stootte me aan:”Je zegt tegen anderen dat ze beter moeten opstrekken, doe dat zelf maar eens!”. In mijn vijfde poging viel alles weer op z’n plek , rug recht, snelle draai, vanuit m’n tenen strekte ik dat ding op, als een volle schep zand flikkerde ik de zware kogel over m’n linkerschouder. Een oerschreeuw maakte van de kogel een slingerende noot die abrupt eindigde op de 17-meter-notebalk. Als in slow motion omarmt de neerdalende kalk liefdevol mijn kogel. Smekend volg ik de man die de afstand electronisch moet vastleggen: “een, zes, negen, vier . . . . 16.94m!!”. Ik had het niet meer, met gebalde vuisten danste ik begeleid door applaus naar Marijke. Wilde haar omarmen en zoenen, maar nee Jan, je mag het geluk niet tarten, je bent er nog niet. Mijn opponent moest immers nog twee keer gooien. Eerste worp ongeldig. In mijn laatste beurt gooide ik 16.49m en hij 16.07m. Dat had ik nooit verwacht, maar wat een wedstrijd en als kampioen gewichtwerpen 2010 in de boeken!! Links op de foto nr.2 Wil van Uijthoven, NK Kogelslingeren van o.a. 1978/1980, rechts op de foto de nr.3 Martin Regtop, meervoudig NK en recordhouder kogel, discus en gewichtwerpen. Mag je dan trots zijn?

Barstend van het zelfvertrouwen begon ik gisteren aan de werpvijfkamp. Alleen de harde wind, regen, hagel en onweer wisten het prestatieniveau te temperen, maar stonden nooit de eindoverwinning in de weg. Op de foto links nr.2 Wil van Uijthoven en rechts m'n clubmaat nr.3 Jan van Hooft.

Met m’n handen diep in de zakken sta ik nu thuis naar die twee gouden plakken te staren, daar doe je het nu voor. Natuurlijk doe je aan sport voor de gezondheid, voor de warme sociale contacten, maar dat alles is voor mij niet genoeg. Er moet die uitdaging liggen, het moet iedere keer een beetje beter.

En als het (zo af en toe) dan lukt, yessss . . . . .

"Atletiek is de speelgoedafdeling van het leven."

Rechts of Links ?

Het is lekker weer en heb wat kogelgeslingerd bij de stuw in Baarlo. Nog even nagenieten op een bank aan de Maas, naast me zit een keurige man met stropdas die een roodgekleurd verkiezingspamflet doorbladert. Ik zit in m’n trainingskloffie wat uit te dampen, hij bekijkt me enige tijd onderzoekend en vraagt: “Wat stem jij eigenlijk? Links of rechts”. Toevallig zit ik ietsjes rechts uit het midden en probeer grappig te zijn: “Ik zit centrumrechts!”. Hij kijkt me aan als een kist wortelen, dus ik doe maar snel een poging het gesprek een positieve wending te geven en oreer verder:”Aan de kleur van dat foldertje te zien stem jij progressief, ik hou het zelf meer op gematigd conservatief”. Er volgt een diepe zucht, de man scheurt z’n foldertje doormidden en fluistert in m’n oor:”Die Wilders heeft wel gelijk, ik wil met de 65 met pensioen, en opgesodemieterd met die dure linkse hobby’s!”. Hij leunt tevreden over zichzelf achteruit, strekt daarbij zijn rechterarm op m’n rug en kijkt me triomfantelijk vragend aan. Ik laat me echter nooit zo gemakkelijk overrompelen:“Iedereen mag vinden wat ie wil, ook jij, zo mag Marianne Thieme vinden dat alle varkens en geiten vrij moeten kunnen rondhuppelen, dat noemen we hier vrije meningsuiting. Gelukkig voor haar haalt ze daar maar twee zetels mee, en geen 18, anders was ze voor Job Cohen waarschijnlijk ook staatsgevaarlijk. Dat heet in Nederland politiek”. De man schuift sterk gepolariseerd extreemlinks op de eerst zo vriendelijk ogende bank, staat op en snauwt me toe:”Zo zo, een beetje de slimmerik uithangen, je denkt dat je alles weet maar je snapt er geen flikker van, je lijkt wel een politicus!”.

Thuisgekomen en een beetje schuldig laat ik de termen links, rechts, centrumlinks, centrumrechts, enzovoort nog even de revue passeren. Ze suggereren immers dat alle politieke partijen vrij eenvoudig gepositioneerd kunnen worden op zo’n bank langs de Maas, van extreem links tot extreem rechts. Maar ook binnen een partij onderscheidt men vaak "rechtse" en "linkse" stromingen, die noemen ze dan linker- en rechtervleugel.

Ik besluit even te gaan surfen op internet, want nu wil ik ook weten waar dat rechts en links vandaan komt. Heej, dat is interessant, het links-rechts onderscheid is ontstaan uit de zitplaatsenverdeling in het 19e-eeuwse Franse parlement, de Assemblée Nationale. De conservatieven zaten rechts van de voorzitter. Zij waren vooral de gegoede burgerij (adel, kerkelijke leiders en monarchisten) en wilden het traditionele Ancièn Regime in stand houden. Links van de voorzitter zaten de liberalen (antiklerikalen, internationalisten en ook nationalisten). Zij wilden de macht van de traditionele orde doorbreken ten bate van de burgerij. Je weet wel, daar zaten die rakkers van de Liberté, Egalité en Fraternité.

Tegenwoordig zijn linkse politieke partijen voornamelijk socialistisch. Daarbij gaat het spectrum van extreem-links (marxisme, communisme) tot gematigd-links (sociaaldemocratisch). Liberalisme staat in het centrum van de links-rechts as. Daarbij gaat het spectrum van gematigd-links (sociaal-liberaal) tot gematigd-rechts (conservatief-liberaal). Rechtse partijen zijn vooral de conservatieve en christendemocratische partijen. Daarbij gaat het spectrum van gematigd-rechts (christendemocratisch) tot reactionair en uiteindelijk extreem-rechts (nationaalsocialistisch, fascistisch).

Meestal wordt links gezien als progressief en rechts als conservatief. Waar termen als links en rechts soms al moeilijk te definiëren zijn, geldt dat helemaal voor progressief en conservatief. Links zou kunnen worden vergeleken met progressief, een ander woord voor "gericht op verandering". Rechts wordt vaak vereenzelvigd met conservatief, dat niet meer betekent dan "gericht op behoud van de bestaande situatie en de gevestigde waarden en normen of teruggaan naar een vroegere situatie."

Maar hoe past die hypotheekrenteaftrek hierin, de veiligheid op straat, laat staan hoe de boerka te positioneren? Ik moet denken aan die aardige man op de bank aan de Maas, zou die SP gaan stemmen? Weet ik niet, stiekem was hij het toch wel eens met Wilders. Hij zag er keurig uit, misschien gaat hij wel s’zondags naar de kerk en vormt hij een belangrijke hoeksteen van de samenleving. Of is hij toch middenstander en moet hij van z’n vrouw op de VVD stemmen?

Zelf heb ik nog geen definitieve mening gevormd wat ik ga stemmen. Heb nog geen politieke partij gevonden die vóór zes pogingen bij werpwedstrijden is, ben dus net als mijn discus nog even “zwevende kiezer”. Maar elk voordeel heeft z’n nadeel, wij leven in een democratie en feitelijk is dat de dictatuur van de meerderheid, dat heb ik bij die vorige loopclub gemerkt. Ik zal nog eens een SWOT-analyse maken van alle politieke programma’s, om te komen tot een gefundeerde mening. Want een oppervlakkige mening is als een erectie. Je hebt er zo een, maar dan moet je hem nog staande zien te houden. Anders wordt het zo snel slap gelul.

Gekker moet 't niet worden

Het baanseizoen draait alweer echt op volle toeren en de afgelopen week kwam ik met mijn Swift-maten maar liefst drie keer aan de bak. Woensdag 19 mei bij GVAC-Veldhoven (speer, kogel), vrijdag 21 mei bij Asterix-Eindhoven (kogel, discus) en gisteren 23 mei op het Pfingstsportfest met Frans de Laat bij LAV-Hückelhoven. En dan vergeet ik dat Peter Holthuijsen 22 mei ook nog even naar Altena (D) is geweest voor een werpvijfkampje. Het moet niet gekker worden. Maar het was allemaal wel zo’n beetje bewust gepland, want komend weekend is het NK-Masters in Eindhoven (kogelslingeren, gewichtwerpen, werpvijfkamp), en dat is voor ons werpgroepje een wedstrijd waar we naar uitkijken.

Onwillekeurig denk je dan toch weer terug aan vorig jaar, toen we nog als Werpersgroep Masters Scopias maar liefst 3*Goud, 3*Zilver en 3*Brons veroverden! Dat kunststukje zullen we denkelijk niet kunnen herhalen maar we gaan zeker ons best doen. Paul Philips is (nog steeds) geblesseerd, maar met nieuwkomer Jeroen van Emmerik staan er toch weer zes Swift-Masters op de deelnemerslijst. Samen met Peter Holthuijsen, Henk van Bakel, Jan van Hooft, Frans Klep en mezelf proberen we wat nationaal plaatwerk bij elkaar te gooien in Eindhoven.

Swift is overigens een geweldige atletiek-club, waar iedereen zich meteen welkom voelde. Ik heb het al een paar keer gemeld in deze blog, we hebben een gedreven trainer en het groepje werpers groeit gestaag! Intussen hebben we al 19 van de 21 mogelijke clubrecords (soms meerdere keren) verbeterd, en dan vergeet ik even de dubbele records van Peter in de M40, M35 en Senioren. Op dit moment ligt sportpark de Wijher “op de schop”, maar straks 30 oktober bij de Douwe-Smit-Trofee ligt alles er weer keurig bij. Donderdag 10 juni gaan we met een clubje brainstormen wat we eventueel aantrekkelijker kunnen maken aan deze traditionele werpwedstrijd. En dat wordt geen gezeik met “maar 3 pogingen” of “groepen van 30 man”! Ook in Veldhoven was het weer zover, zonder enige uitleg werd de wedstrijd gedevalueerd naar 3 pogingen. Sorry, maar zo gaan de werpnummers naar de klote. Als er teveel deelname is op de 1500 meter, lopen die toch ook geen rondje minder!?? Ik schaam me om het te moeten vaststellen, maar dat maak je in Duitsland niet mee. Ook gisteren in Hückelhoven was het weer keurig geregeld, veel deelnemers maar iedereen kreeg zijn of haar 6 pogingen! En bij te grote deelname werd in onderling overleg gesplitst in twee groepen. Mijn welgemeende complimenten aan de twee ervaren rotten Hans Fischer en Werner Angermund, keigoed in werpwedstrijden.

Komende week wordt er licht getraind, geen wedstrijdjes en Jan van Hooft moet revalideren met z’n knie, pootje omhoog en vrij van “lopende en staande dienst”.




Kijk hiernaast maar eens naar onze beste prestaties in dit nog jonge seizoen, jullie horen volgende week gegarandeerd hoe het allemaal is mee- of tegen-gevallen in Eindhoven.

Het was weer een raar weekje

Het was weer een raar weekje. Jullie kennen me misschien al een beetje. Vaak heb ik die onbeteugelde neiging om mensen een brief te gaan schrijven, me te bemoeien met zaken waar ik het niet mee eens ben, maar ook gewoon maar om aan te moedigen in dingen die me gelukkig maken. Afgelopen week kon ik die neiging weer eens vier keer niet onderdrukken, vier keer moest ik wat kwijt, en vier keer heb ik ze niet weg kunnen gooien, daarom vertrouw ik ze maar aan jullie toe.

Geachte Jack, dat was niet zo slim van je. Een spindokter die in z’n eigen web van CDA- en Defensie-draden verward raakt. Ja, ik weet het wel, niks leuker om lekker verliefd te worden, maar niet alleen volgens de CDA-regels is dat niet netjes zolang je trouw beloofd hebt aan een ander en wat doe je je kindertjes aan, slappe zak Jack? Verliefd worden op je ondergeschikte is in Defensie-termen zo’n beetje omgekeerde feitelijke insubordinatie, moest je toch weten en je zeker niet aan vergrijpen. Het vlees is zwak en niets menselijks is ook jou vreemd. Okay, zielig voor die verplicht overgeplaatste adjudante en jammer voor je geprognotiseerde glanzende carrière. Nederland en de wereld zal er niet door veranderen of wakker van liggen. Alleen de wereld voor je gezinnetje stort in, klojo.

Hallo verslaggevers van Nederland, een vliegtuig stort neer met merendeels landgenoten als passagiers. Verschrikkelijk dat alles vernietigende einde aan zo vele levens. Een drama, woorden schieten hier tekort. Maar niet voor jullie verslaggevers, als er geen woorden zijn dan maken we ze maar potdomme. Enige terughoudendheid ware gepast, enig inlevingsvermogen ware netjes en enige compassie met nabestaanden vereist. Maar niet voor jullie, verslag van de rampplek moet worden geaccentueerd met beelden van een dagboek, net lang genoeg om die twee regels te lezen. Die Holy Bible waarvan een bladzijde symbolisch omslaat door een zuchtje wind. Die ridicule vragen aan die tig zogenaamde experts: “Wat denkt u dat er gebeurd is?”. Waarom niet beperken tot het opsteken van een kaarsje, de ingetogen nagedachtenis aan méér dan 100 mensenlevens, het drama heeft zich voltrokken en laat de echte experts minutieus hun werk doen om maatregelen te analyseren zodat dergelijke rampen in de toekomst uitgesloten zijn. Snelle raad-spelletjes leveren geen fluit op, die ongewenste beelden van slachtoffers, dat overlevende jongetje en treurende nabestaanden maken me bedroefd. Raar, ik moet denken aan aasgieren bij een afgekloven karkas.

Beste Wim, ik heb weer lekker getraind. Pas toen ik weer veel te laat de beschutting van de auto opzocht, bemerkte ik dat het geregend had en dat m’n werpschoenen vol water stonden. Je zou er een longontsteking mee kunnen oplopen. De werpersgroep bij Swift groeit bijna met de week, en prachtig om mee te beleven dat jouw enthousiasme evenredig meegroeit. Ik voel me ‘n beetje schuldig dat ik er nog steeds niet in slaag om al jouw goeie aanwijzingen met kogelstoten weet om te zetten in die perfecte stoot. Draai ik eindelijk goed mijn rechterheup in, vergeet ik de kogel hoog uit te stoten. Stoot ik hoog uit, vergeet ik om lang achter te blijven met aanglijden. Blijf ik goed achter, vergeet ik weer m’n heup in te draaien en “volgende keer, hoger uitstoten”. Bemoedigend spreek ik Marijn toe, die pas zes weken bezig is: “Ik bin pas 52 jaor bezig en ik doon ut nog altiëd neet good, dus de kins nog veuroët”. Marijn loopt weg met een zo’n blik van “wat heb ik daar nou aan, opa”.
We gaan discuswerpen, Wim blijft nog even bij het kogelstoten. Niet dat je dan aan zijn oplettendheid ontsnapt, want na de tweede worp galdert het over sportpark de Wijher:”Achter bliëve kiëke en iërs dreije op de bal van diene voot”. Hij heeft weer eens gelijk, en alweer brengt hij me een stapje dichter bij de 40 meter. Met Jeroen doen we nog wat pogingen kogelslingeren en gewichtwerpen. Als we van het terrein lopen en naar Wim roepen: “Tot maondaag, hôjje en bedank”, staat hij alweer Alain in te wijden in de allereerste beginselen van het kogelslingeren.

Lieve Angela, er zijn belangrijker dingen in het leven, niet alleen terugkijkend naar de afgelopen week. Maar toch, voor mijn vrouw en mij eindigde X-Factor gisteravond, het plezier is er vanaf. Van een vakjury verwacht je een deskundig advies en oordeel, van presentatoren een objectieve benadering van de deelnemers. Onze mening hoeft niet altijd overeen te komen met de vier panelleden, maar gisteravond heeft de jury zich echt volledig gediskwalificeerd bij de keuze tussen Sumera en Kelvin. Commentaar en motivering van Stacey waren al beschamend, maar de herenkeuze van Gorden en Eric voor de wilde hordenloop van Kelvin waren het ultieme bewijs dat het allang niet meer gaat om een eerlijke strijd naar de X-Factor 2010. Naar onze mening verdwenen Janna en Sarina al te vroeg van het toneel, maar XXXL-Factor Sumera verdiende het om de ultieme keuze aan de Nederlandse kijkers te laten. Lieve Angela, samen met jou hebben we onze tranen de vrije loop gelaten, volgende week geen X-Factor meer, helaas ook voor ons heeft ergernis z’n grens. We hopen dat RTL rond jou en Wendy een nieuw team kan vormen, want de objectiviteit van Martijn neemt ook met de week af.

Lieve lezer, waar maak ik me druk over, waar draait het in het leven allemaal om? Ik weet het niet! Blijf gewoon bij jezelf Jan, en doe eens ‘n poging. Vooruit dan maar:

het leven is als kogelslingeren, hou die kogel met beide handen stevig vast, recht je rug, slinger hem in de rondte en kijk om je heen, maak hem deelgenoot aan de carrousel van deze wereld in vogelvlucht, maak hem gelukkig, leg al je talent, kracht, techniek, souplesse en liefde erin, laat je omgeving meegenieten, laat hem zoef-zoef-zingen in die laatste snelle draai. Maar laat hem op het juiste moment los, verdere controle is nu compleet nutteloos, de analyse ligt dan niet meer bij die inslag in het gras, maar in alles wat daaraan voorafging.

Vette knuffel!